انسان در تراز قرآن - راد، على - الصفحة ١١ - سخن آغاز

سخن آغاز

مسئله اصلى قرآن، تعريف و تنظيم رابطه انسان با خدا، خود و ديگران است؛ موضوع قرآن، انسان و هدايت اوست؛ ازاين‌رو محور و مبنا در گزاره‌ها و آموزه‌هاى آن «انسان» مى‌باشد. هدف نهايى رهنمودهاى قرآنى، گرايش انسان به سوى كمال و تبيين خطوط كلى و چارچوب تعامل وى با مجموعه هستى در عرصه‌هاى گوناگون است؛ بنابراين قرآن كريم، كتابِ هدايت انسانها در همه اعصار بوده و فراخناى زمين و گستره زمان، هماره حوزه نورافشانى خورشيد تابانِ اين كتاب آسمانى است. نور هدايت قرآن در همه آفاق مرزهاى بشريت مى‌تابد: (وَ ما هِيَ إِلَّا ذِكْرى‌ لِلْبَشَرِ)[١]؛ (وَ ما هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعالَمِينَ‌)[٢] و اين پرتوافشانى، ويژه دوره، اقليم و يا نژادى خاص نيست.[٣]

ازآنجا كه قرآن اصيل‌ترين كتاب هدايت به‌شمار مى‌رود، هيچ‌يك از مسائل اساسى سعادت و شقاوت انسانى را فروگذار نكرده است؛ چنان‌كه‌

[١]. مدّثر: ٣١.

[٢]. قلم: ٥٢.

[٣]. تفسير تسنيم، ج ١، ص ٣١.