انسان در تراز قرآن - راد، على - الصفحة ٤٦ - الف - عملكرد برتر

السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ وَ كانَ عَرْشُهُ عَلَى الْماءِ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا وَ لَئِنْ قُلْتَ إِنَّكُمْ مَبْعُوثُونَ مِنْ بَعْدِ الْمَوْتِ لَيَقُولَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ هذا إِلَّا سِحْرٌ مُبِينٌ‌)[١]: «و اوست كسى كه آسمان‌ها و زمين را در شش هنگام آفريد و عرش او بر آب بود، تا شما را بيازمايد كه كدام‌يك نيكوكارتريد؛ و اگر [تو پيامبر!] بگويى:" شما پس از مرگ برانگيخته خواهيد شد"، بى‌گمان كافران خواهند گفت:" اين [ادّعا] جز سحرى آشكار نيست".» جامعترين گزاره قرآنى در تبيين هدف آفرينش انسانى است. البته همين معنا به بيانى ديگر در آيه ديگرى از قرآن نيز آمده است: (إِنَّا جَعَلْنا ما عَلَى الْأَرْضِ زِينَةً لَها لِنَبْلُوَهُمْ أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا)[٢]: «در حقيقت، ما آن‌چه را كه بر زمين است، زيورى براى آن قرار داديم، تا آنان را بيازماييم كه كدام يك از ايشان نيكوكارترند».

از تفسير آيات ياد شده مى‌توان به نكات زير دست يافت:

نخست. دنيا، ميدان آزمون: برابر اين آيات آسمان‌ها و زمين، براى آزمون انسان آفريده شده‌اند[٣]؛ مراد از آسمان‌ها و زمين، نظام هستى با تمام ابعاد تكوينى و مادى آن است كه ميدانى براى آزمون انسان به شمار مى‌رود؛[٤] و اين نكته بيانگر بزرگى و اهميت اين آزمون در نگرش الهى است تا انسان را به جدى بودن آن توجه دهد.[٥] از يادكرد هدف آفرينش آسمان‌ها و زمين به عنوان مجال و مكانى براى آزمون انسانى مى‌توان‌

[١]. هود: ٧.

[٢]. كهف: ٧.

[٣]. الميزان فى تفسير القرآن، ج ١٠، ص ١٥١؛ التحرير والتنوير، ج ١١، ص ٢٠٩.

[٤]. الفرقان فى تفسير القرآن بالقرآن، ج ١٤، ص ٢١٣.

[٥]. فى ظلال القرآن، ج ٤، ص ١٨٥٨.