انسان در تراز قرآن - راد، على - الصفحة ٢٤ - فراسوى آفرينش انسان

دانسته و در نتيجه، طمع كرد كه او هم از خداى تعالى بخواهد تا فرزندى پاكيزه را روزى‌اش كند. با توجه به آنچه گفته شد، روشن است كه رزق يادشده، رزقى است كه بر كرامت الهى نسبت به مريم دلالت دارد.[١]

بى‌ترديد آنچه براى مريم (عليهاالسلام) اتفاق افتاد، امرى خارق‌العاده و كرامتى براى وى بود،[٢] هرچند اين امر از نگاه عادى بس دشوار و شگفت به نظر مى‌رسد. در اثر مشاهده اين كرامت بود كه حضرت زكريا (ع) به رغم آگاهى از فرتوتى خود و همسرش، فرزندى را از خداوند درخواست كرد؛[٣] زيرا با مشاهده امر خارق‌العاده‌اى چون فرستادن غذاى آسمانى براى مريم (عليهاالسلام)، تحقق دعاى خود را نيز امرى بسيار آسان مى‌دانست.[٤] بديهى است كه پيام اين آيه به زكريا اختصاص نداشته و براى همه انسانها درس‌آموز است؛ چرا كه انسان نبايد در هرشرايطى از قدرت خداوند، غفلت نموده و هماره بايد او را در تحولات جهانِ هستى موثر بداند. بنابراين، برخلاف ديدگاه طبيعت‌گرايان كه باور دارند براى تولد فرزند، پدر و مادر نبايد پير باشند، خداوند از پدر و مادر پير نيز مى‌تواند فرزندى به دنيا آورد.

[١]. الميزان في تفسير القرآن، ج ٣، ص ١٧٤- ١٧٥.

[٢]. تفسير القرآن المجيد، ص ٨٩؛ البحر المحيط فى التفسير، ج ٣، ص ١٢٤.

[٣]. مفاتيح الغيب، ج ٢١، ص ٥٢٠.

[٤]. التفسير، ج ١، ص ٢٧٣؛ التبيان فى تفسير القرآن، ج ٢، ص ٤٤٨؛ تفسير كنز الدقائق و بحر الغرائب، ج ٣، ص ٨٦.