انسان در تراز قرآن - راد، على - الصفحة ٨٠ - توشه
پذيرد. ما انسانها بارها تجربه كرده و نيك مىدانيم كه بدون برخوردارى از دانش، عمل و منش نيك، هيچ اقدام و حركتى به هدف نمىرسد: از ادامه مسير در ميانه راه باز مانده و يا از مسير منحرف مىشود؛ گاه در مسافرتهايى كه احتمال خطرات بيشترى وجود دارد، ضريب اطمينان از تدارك توشه راه دوچندان است.
٢. در سفرى دريايى اگر كشتىبان از مسير حركت در دريا و آگاهىهاى فنى و حرفهاى مورد نياز در باره وضعيت دريا، وزش بادها و ... بىاطلاع باشد؛ ملوانان نيز توان و قدرت كافى براى هدايت كشتى را نداشته باشند يا ميان مسافران و ملوانان و كشتىبان كشمكش و اختلاف بروز كند؛ و افزون بر آن، كشتى چنان فرسوده باشد كه نتوان امكانات لازم براى سفر را در آن تعبيه نمود و ...، روشن است كه سرانجام اين سفر يا غرق شدن است يا رسيدن به مقصدى نامعين و يا رسيدن به مقصد، همراه با تلخىها و نارضايتىهاى فراوان خواهد بود.
حركت انسان در مسير دينى نيز مانند همين سفر دريايى است كه اگر با توشهاى مناسب همراه نباشد، مىتوان پيشبينى كرد كه به تعالى توأم با آرامش دست نخواهد يافت؛ به ويژه آنكه در دنياى معاصر، كشتىها و كشتىبانهاى مختلفى در اين مسير ادعاى راهبرى انسان را داشته و ازاينرو ضرروى است كه انسان در انتخاب توشه راه احتياط كامل را به عمل آورد.
مطابق آيه (تَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوى): «توشه تهيه كنيد، كه بهترين توشه، پرهيزكارى است»، (كلمه «زاد» تعبير قرآنى از توشه است). بر