مادر، حتّى در حدّ گفتن اف»: (وَ قَضى‌ رَبُّكَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُما أَوْ كِلاهُما فَلا تَقُلْ لَهُما أُفٍّ وَ لا تَنْهَرْهُما وَ قُلْ لَهُما قَوْلًا كَرِيماً)؛[١] «دروغگويى»: (وَ اجْتَنِبُوا قَوْلَ الزُّورِ)؛[٢] «آوازه‌خوانى لهو و باطل»: (وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ‌)؛[٣] «استعاذه به اجنّه»: (وَ أَنَّهُ كانَ رِجالٌ مِنَ الْإِنْسِ يَعُوذُونَ بِرِجالٍ مِنَ الْجِنِّ فَزادُوهُمْ رَهَقاً)؛[٤] «بازگويى رازهاى مسلمانان به بيگانگان»: (يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا بِطانَةً مِنْ دُونِكُمْ لا يَأْلُونَكُمْ خَبالًا وَدُّوا ما عَنِتُّمْ قَدْ بَدَتِ الْبَغْضاءُ مِنْ أَفْواهِهِمْ وَ ما تُخْفِي صُدُورُهُمْ أَكْبَرُ قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآياتِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْقِلُونَ‌)؛[٥] «اهانت به مقدّسات مشركان»: (وَ لا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْواً بِغَيْرِ عِلْمٍ ...)؛[٦] «دشنام دادن و ناسزا گفتن به مردم»: (لا يُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلَّا مَنْ ظُلِمَ ...)؛[٧] «فحش دادن در حال‌

[١]. اسرا: ٢٣:« و پروردگار تو مقرر كرد كه جز او را مپرستيد و به پدر و مادر[ خود] احسان كنيد؛ اگر يكى از آن دو يا هردو، در كنار تو به سالخوردگى رسيدند به آنها[ حتى‌] اوف» مگو و به آنان پرخاش مكن و با آنها سخنى شايسته بگوى».

[٢]. حج: ٣٠:« و از گفتار باطل اجتناب ورزيد».

[٣]. لقمان: ٦:« و برخى از مردم كسانى هستند كه سخن بيهوده را خريدارند تا[ مردم را] بى‌[ هيچ‌] دانشى از راه خدا گمراه كنند».

[٤]. جن: ٦:« و مردانى از آدميان به مردانى از جن پناه مى‌بردند و بر سركشى آنها مى‌افزودند».

[٥]. آل عمران: ١١٨:« اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! از غير خودتان،[ دوست و] همراز مگيريد؛[ آنان‌] از هيچ نابكارى در حق شما كوتاهى نمى‌ورزند؛ آرزو دارند كه در رنج بيفتيد؛ دشمنى از لحن و سخنشان آشكار است؛ و آنچه سينه‌هايشان نهان مى‌دارد، بزرگتر است؛ در حقيقت، ما نشانه‌ها[ ى دشمنى آنان‌] را براى شما بيان كرديم، اگر تعقل كنيد».

[٦]. انعام: ١٠٨:« و آنهايى را كه جز خدا مى‌خوانند دشنام مدهيد كه آنان از روى دشمنى‌[ و] به نادانى، خدا را دشنام خواهند داد».

[٧]. نساء: ١٤٨:« خداوند، بانگ برداشتن به بدزبانى را دوست ندارد؛ مگر[ از] كسى كه بر او ستم رفته باشد».