انسان در تراز قرآن - راد، على - الصفحة ٤٠ - كرامت و فضيلت انسان
و در آن كارى به غير نيست، بلكه تنها شخص مورد تكريم مد نظر است كه از شرافت و كرامتى بهرهمند شود؛ بهخلاف تفضيل كه منظور از آن برترى يافتن شخص مورد تفضيل نسبت به ديگران، آن هم در حالى است كه با آنان در اصل موهبت شريك است.
از نگاه علامه طباطبائى انسان در ميان ساير موجودات، داراى خصوصيتى است كه ديگران فاقد آنند، و آن برخوردارى از نعمت عقل است؛ معناى تفضيل انسان بر ساير موجودات اين است كه در غير عقل از ساير خصوصيات و صفات نيز انسان بر ديگران برترى داشته و هر كمالى كه در موجودات ديگر هست، حد اعلاى آن در انسان وجود دارد. آنچه گفته شد بهروشنى در مقايسه انسان و تفننهايى كه در خوراك، لباس، مسكن و ازدواج خود دارد با ساير موجودات قابل مشاهده است؛ همچنين فنونى كه انسان در نظم و تدبير جامعه به كار مىبرد نيز از هيچ موجود ديگرى قابل مشاهده نيست. انسان براى رسيدن به اهداف خود موجودات ديگر را به خدمت خود در مىآورد؛ ولى حيوانات و نباتات و ... چنين نبوده و تنها داراى آثار و تصرفاتى ساده و بسيط و مخصوص به خود هستند؛ از هنگامى كه آفريده شدهاند تا كنون از جايگاه و موقعيت خود گامى فراتر ننهاده و تحول محسوسى به خود نگرفتهاند؛ حال آنكه انسان در تمامى ابعاد زندگى خود، گامهايى بزرگ به سوى كمال برداشته و همچنان بر مىدارد.
چنين كه گفته شد بنىآدم در ميان ساير موجودات عالم، از يك ويژگى برخوردار بوده و به خاطر همان، نسبت به موجودات ديگر داراى جايگاهى ممتاز است؛ ويژگى ياد شده، عقلى است كه به وسيله آن حق