بسيارى روبه‌رو شده و قطعاً اين حكم الهى نقض مى‌گرديد، به همين علت، خداوند، حكم خمر را در چهار مرحله و به‌تدريج بيان فرمود: در مرحله نخست، همه كارهايى را كه عنوان گناه بر آنها منطبق بود حرام نمود، ولى نامى از شراب‌خوارى به عنوان نمونه‌اى از اثم (گناه) ذكر نكرد: (قُلْ إِنَّما حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ وَ الْإِثْمَ وَ الْبَغْيَ بِغَيْرِ الْحَقِ‌)؛[١] در مرحله دوم از نوشيدن هر مست كننده‌اى در هنگام نماز نهى فرمود؛ يعنى هنگامى كه بنده‌اى در بهترين حالات يعنى در نماز است، نبايد مست باشد: (يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَقْرَبُوا الصَّلاةَ وَ أَنْتُمْ سُكارى‌ ...)؛[٢] در مرحله سوم، خداوند حكيم، نوشيدن هر نوع مُسكِر (مست‌كننده) را از گناهان كبيره برشمرده، ولى باز هم حرمت آن را به صورت مستقيم بيان نكرد: (يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْخَمْرِ وَ الْمَيْسِرِ قُلْ فِيهِما إِثْمٌ كَبِيرٌ وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ ...)؛[٣] در مرحله چهارم، خداوند حكم نهايى نوشيدن شراب را با تعبير رجس كه حاكى از حرمت است، اعلام نمود: (يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّمَا الْخَمْرُ وَ الْمَيْسِرُ وَ الْأَنْصابُ وَ الْأَزْلامُ رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَّيْطانِ فَاجْتَنِبُوهُ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ‌)[٤].[٥]

[١]. اعراف: ٣٣:« بگو:" پروردگار من فقط زشتكارى‌ها را- چه آشكارش‌[ باشد] و چه پنهان- و گناه و ستم ناحق را حرام گردانيده است"».

[٢]. نساء: ٤٣:« اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! در حال مستى به نماز نزديك نشويد».

[٣]. بقره: ٢١٩:« در باره شراب و قمار، از تو مى‌پرسند؛ بگو:" در آن دو، گناهى بزرك، و سودهايى براى مردم است».

[٤]. مائده: ٩٠:« اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! شراب و قمار و بت‌ها و تيرهاى قرعه پليدند[ و] از عمل شيطانند؛ پس، از آنها دورى گزينيد، باشد كه رستگار شويد».

[٥]. بنگريد: فروغ ابديت، ج ٢، ص ٩٩، جعفر سبحانى؛ مقاله« تحريم خمر در قرآن»، محمّد حسين على صغير، ترجمه مريم قبادى، مجله مشكوة،( بهار و تابستان ١٣٨١)، ص ٨.