نمی‌تواند بکشد. اِنّا عَرَضْنَا الاَْمانَةَ عَلَی السَّمواتِ وَ الاَْرْضِ وَ الْجِبالِ فَاَبَینَ اَنْ یحْمِلْنَها وَ اَشْفَقْنَ مِنْها وَ حَمَلَهَا الاِْنْسانُ[١] . این درخت نمی‌تواند چنین نقشی داشته باشد، حیوان نمی‌تواند چنین نقشی داشته باشد؛ این انسان است که یک موجود دو سرشتی است و حتی می‌تواند برخلاف سرشت خودش قیام و عمل کند.

پس مسئله رضا مربوط به حوزه تکلیف بشر نیست که با تکلیف انسان منافات داشته باشد. مربوط به حوزه‌ای که در آن حوزه باید دعا کرد نیست. مربوط به حوزه‌ای که در آنجا باید عمل کرد نیست. مربوط به آنجا که باید دعوت کرد نیست. ما موظفیم به دعوت. اگر اصل رضا این است که به وضع موجود هر چه هست راضی باشیم پس دعوت برای چیست؟ دعوت برای تغییر وضع موجود است. اساسا امر به معروف و نهی از منکر یعنی تغییر، یعنی دخالت کردن برای تغییر وضع موجود و بهتر کردن وضع موجود.

پس قطعا و بدون شک معنای رضا این نیست که انسان به وضع موجود حتی در حوزه تکلیف راضی باشد. این گونه رضایتها نه تنها یک فضیلت اخلاقی نیست، بلکه گناه است. رضای به کفر اگر کفر نباشد معصیت هست و رضای به معصیت قطعا و بدون شک معصیت است طبق مطالبی که الان عرض کردم و خواندیم. بله، آن مطلبی که در مسئله رضای از خداوند، رضا به رضای خداوند و رضا به قضای الهی هست و باید هم باشد این است :

تفسیر اصل رضا

از نظر یک نفر مسلمان، عالَم با همه نظامات و تشکیلاتش بر اساس

[١] . احزاب / ٧٢.