است، دیر به حرکت در می‌آید و الّا این طور نیست که اگر میزان محبت را در نظر بگیرند، محبت پدر به فرزند کمتر از محبت مادر به فرزند است. مادر از باب اینکه خود خلقت، مادر را عهده‌دار پرستاری فرزند قرار داده لازم است یک احساسات خیلی رویی داشته باشد تا زود به بچه برسد؛ یعنی بچه که مثلا شب گریه می‌کند یک احساسات تندِ رویی باید باشد که تا صدایش بلند شد فورا از خواب بیدار شود، از جا بپرد، برود سراغش و پستان به دهانش بگذارد مراقبتش کند. اما یک پدر که خیلی هم بچه‌اش را دوست دارد ممکن است آن بچه یک ساعت گریه کند، او می‌خوابد می‌گوید حالا خودش کم کم خاموش می‌شود.

ابوی ما نقل می‌کردند که مردی بود می‌گفت بچه‌ای داشتیم که خیلی گریه می‌کرد. زنم بیچاره تا صبح نمی‌خوابید. آخر، یک شب گفت: ای مرد! این تنها بچه من که نیست، بچه تو هم هست، تو هم کمی به من کمک کن. گفتم: بسیار خوب. قرار شد بعد از این نصف شب من بچه را نگه دارم نصف شب هم او نگه دارد. گفتم: نصف اول شب را تو نگهداری کن. او نگهداری کرد، بعد آمد من را از خواب بیدار کرد گفت: حالا بلند شو تا من کمی بخوابم. گفتم: بسیار خوب. من رفتم آنجا و بعد بچه را گذاشتم و خوابیدم. مرتب صدای بچه بلند بود و گریه می‌کرد. زن بلند شد و گفت : ای مرد! چرا بچه را بغل نمی‌کنی؟! گفتم: تو چکار داری؟ تو نصفه خودت را نگه داشتی، من نصفه خودم را می‌خواهم این جور باشد. بعد او دلش طاقت نیاورد، بیچاره باز بلند شد و بچه را نگهداری کرد.

عواطف زن این جور است ولی عواطف مرد البته این جور نیست، این قدر تند و شدید و رو نیست اما قطعا عمیق هست. اینها را ما به این حساب می‌گذاریم که شخصیت مرد قویتر است یعنی مقاومتش در مقابل این احساسات قویتر و محکمتر است. به هر حال وقتی ما آیات قرآن درباره صبر را می‌خوانیم می‌بینیم در