وفات (سال ١٢٤٢) آنجا ماند. وی از نخبگان علمای عصر خویش بود. فقیهی آگاه و محدّثی خبیر و مفسری متبحّر و جامع علوم معقول و منقول بود. در اخلاق کریمه آیتی بود و به عنوان یکی از بزرگان و سرشناسان امامیّه و فردی با مقام و منزلت رفیع شناخته شده بود. او همه عمر پر برکت خویش را صرف تألیف و تصنیف نمود تا توانست در عمری که از پنجاه و چهار سال نگذشت، آثار گرانبهایی به جامعه اسلامی بویژه جامعه تشیع تقدیم کند که همواره مورد استفاده حوزه‌های علمی قرار گرفته و در بستر زمان رواج روزافزون یابد. خداوند به سبب این همه آثار گرانبها که از خود به یادگار گذاشت، او را غریق رحمت خویش گرداند.
وی در رشته‌های مختلف علوم اسلامی همچون فقه، حدیث، تفسیر، معارف و اخلاق صاحبنظر بود و در تمامی این زمینه‌ها تألیفات سودمندی دارد. در حدیث، «جامع الاخبار» وی با «بحار الانوار» علامه مجلسی هم‌ارز و همسوست. در فقه و معارف و اخلاق نیز نوشته‌های فراوانی دارد. در تفسیر سه نوشته کامل و باارزش دارد: تفاسیر کبیر، وسیط، وجیز:
تفسیر کبیر او با نام «صفوة التفاسیر» تاکنون به چاپ نرسیده ولی نسخه‌های کامل خطی آن موجود است، در دو مجلد بزرگ که مجلد اول آن از آغاز قرآن تا پایان سوره رعد است- در گنجینه نسخه‌های خطی کتابخانه نجفی مرعشی در قم- و مجلد دوم از سوره رعد تا پایان قرآن- در گنجینه نسخه‌های خطی کتابخانه مجلس شورای اسلامی در تهران- نگهداری می‌شود. نسخه‌های دیگر به طور پراکنده در دیگر کتابخانه‌ها وجود دارد.
این تفسیر، مقدمه‌ای نسبتا طولانی دارد که در شانزده بخش تنظیم یافته و در آن،- به طور گسترده- از مسائل مختلف سخن گفته شده است و خود، رساله‌ای مستقل در علوم قرآنی شمرده می‌شود. سپس به تفسیر آیات به روشی مزجی ترکیبی [١]- چنانکه شیوه علّامه شبّر در هر سه تفسیر است- پرداخته شده است. گاه قرائت و

[١] بدین گونه که در آن، جمله‌های تفسیری با آیات تلفیق شده و بظاهر، متن از شرح جدا نیست. بیضاوی در تفسیر قرآن چنین شیوه‌ای پیش گرفته و فیض کاشانی و علامه شبر نیز به همان راه رفته‌اند. این شیوه (تفسیر مزجی ترکیبی) در تفسیرهای مختصر بیشتر متعارف است.