او سپس به تفسیر آیه «یا أَیُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّکُمُ الَّذِی خَلَقَکُمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَةٍ» [١] پرداخته و روایتی بدین مضمون نقل کرده است: «اینان (الناس) خویشاوندان پیامبرند و آقا و سرورشان امیر مؤمنان است. مردم به دوست داشتن ایشان مکلّف شدند ولی به تکلیف خود عمل نکردند»؛ در حالی که ارتباطی بین این روایت و آیه یاد شده به نظر نمی‌رسد.
سپس روایتی بدین مضمون آورده است: «حوّا را از آن رو که از «حی» (موجود زنده) آفریده شد، حوّا نامیدند»؛ در حالی که اگر آنچه روایت کرده درست باشد باید «حیّا» نامیده می‌شد نه «حوّا». همچنین نقل می‌کند که: «به زن از آن رو «مرأه» می‌گویند که از مرء (مرد) آفریده شده است؛ زیرا حوّا از استخوان آدم خلق شد» و در ادامه، روایتی متناقض با روایت پیش نقل می‌کند که آفرینش حوا از استخوان (ضلع) آدم را نفی می‌کند و می‌گوید: «وی از باقیمانده خاکی که آدم از آن آفریده شد خلق گردید.
آنچه به عنوان معنای درست آیه به نظر می‌رسد این است که حوا از جنس خود آدم آفریده شد تا آدم بتواند در کنار او آرامش یابد؛ چنانکه در سوره روم هم بر این مفهوم تأکید شده است: «خَلَقَ لَکُمْ مِنْ أَنْفُسِکُمْ أَزْواجاً لِتَسْکُنُوا إِلَیْها» [٢].
حویزی، درباره وجه تسمیه «نساء» نیز می‌گوید: «زنان را از آن جهت «نساء» نامیده‌اند که آدم به حوا انس گرفت»؛ این سخن نیز درست نیست؛ چون اگر چنین بود باید ایشان را «أنساء» می‌نامیدند.
وی در ادامه، به چگونگی ازدواج فرزندان آدم اشاره می‌کند و امکان ازدواج فرزند پسر را با فرزند دختری که با او همزاد نبوده و از شکم بعدی متولد شده نفی می‌کند و می‌پندارد که چنین ازدواجی در نزد حیوانات هم نارواست و در این خصوص افسانه‌ای را نقل می‌کند بدین مضمون که حیوانی خواهرش را نشناخته، بر پشت او جهید و چون فهمید که با خواهر خود آمیزش کرده است از شدّت ناراحتی آلت تناسلی خود را با دندان قطع کرد و در جا مرد.
وی به همین شیوه روایات را بدون نقد و بررسی و دقت در اسناد یا محتوا نقل

[١] نساء ٤: ١.
[٢] روم ٣٠: ٢١.