نشر آثار معصومین در دوران حضور و غیبت صغری سهم بسزایی داشتند و خدمات ارزنده و قابل ستایشی انجام دادند. هر دو- بویژه پسر- تألیفات و رساله‌های فراوان در رشته‌های مختلف علوم اسلامی، اعم از فقه، تفسیر، اصول معارف، مغازی، فضائل و مناقب از خود به یادگار نهاده‌اند. همگی گفته‌اند که علی بن ابراهیم کتابی در تفسیر داشته است؛ ولی در اینکه آیا این تفسیر که اکنون بدو منتسب و به نام او شهرت یافته، همان تفسیر است یا نه، جای تردید می‌باشد و شواهدی در دست است که این تفسیر موجود، از شخص دیگری است و به نام او شهرت یافته است. علت آن نیز روشن نیست! این تفسیر چنین آغاز می‌شود: «حدّثنی أبو الفضل العباس بن محمد بن القاسم بن حمزة بن موسی بن جعفر علیه السّلام قال: حدّثنا أبو الحسن علی بن ابراهیم ...». قائل «حدثنی ...» نامشخص است.
علّامه معاصر، سید موسی زنجانی، احتمال می‌دهد که وی، علی بن حاتم بن ابی حاتم قزوینی باشد که همواره از ضعفا (راویان ضعیف و غیر موثّق) روایت می‌کند و آنان قریب ٢٥ نفرند که همگی در اسناد این تفسیر قرار گرفته‌اند. [١] میزان اعتبار ابوالفضل علوی در کتب رجالیّه مهمل است و شناخته شده نیست. احتمال می‌رود یکی از شاگردان علی بن ابراهیم باشد که اصل تفسیر را از او فرا گرفته و از اوایل سوره آل عمران، از تفسیر ابو الجارود بهره گرفته و برای تکمیل، تفسیر علی بن ابراهیم را هم به آن در آمیخته است. او از دیگران نیز بهره جسته و از این راه، بر تفسیر خود افزوده است.
باری، این تفسیر که به صورت کنونی در آمده است آمیخته‌ای است از تفسیر علی بن ابراهیم و تفسیر ابو الجارود زیدی مذهب و روایات دیگران. لذا انتساب آن به علی بن ابراهیم قمی ارزش سندی ندارد.
محقّق تهرانی احتمال می‌دهد که این ابو الفضل علوی همان شخص مدفون در طبرستان (مازندران) باشد که به عباس بن محمد اعرابی مشهور است که در آنجا اولاد و احفاد فراوان دارد. می‌گویند: در آن زمان خطّه مازندران جولانگاه پیروان

[١] شفاها از محضر ایشان استفاده کرده‌ام.