نظر خود یا دیگران مقبول باشد یا نه؛ مانند طبری و سیوطی و نیز دو تفسیر نقلی معروف شیعه: «البرهان» تألیف سید هاشم بحرانی و «نور الثقلین» تألیف ابن جمعه حویزی، که منابعی سرشار از احادیث تفسیری به شمار می‌روند.
ولی برخی تنها به احادیثی بسنده کرده‌اند که مورد پذیرش خویش بوده است و از آوردن روایات ناپسند خویش، خودداری نموده‌اند؛ مانند ملّا صالح برغانی صاحب تفاسیر «الکبیر»، «الوسیط» و «الوجیز»! البته این رفتار از نظر محقّقان، ناپسند است؛ زیرا بسا می‌شود که حدیث نامقبول کسی نزد دیگران مقبول افتد، و آنچه را که او به گمان خود ناپسند دانسته، نزد محقّقی توانا قابل پذیرش باشد، چنانکه در مورد ابتدای نسل بشری، ملا صالح برغانی تنها به آوردن روایات ازدواج پسران آدم با حوریّه و جنّیه بسنده کرده؛ زیرا آنها را درست دانسته است و از ذکر روایات ازدواج پسر و دختر- که از دو شکم حوّا تولّد یافته باشند- خودداری نموده است؛ در حالی که علامه طباطبایی در تفسیر «المیزان» روایات دسته دوم را پذیرفته و مطابق با ظاهر قرآن دانسته است! آنچه عموما تفاسیر نقلی را مورد نقد قرار می‌دهد، بی توجّهی و نپرداختن به صحت و سقم اسناد و متون روایات منقوله است. کاری که با کمال دقت، در روایات فقهی انجام شده؛ ولی در روایات تفسیری از آن خبری نیست. روایات موضوعه (جعلی) و اسرائیلیات (افسانه‌های شایع و مأخوذ از احبار یهود)، از روایات اصیل اسلامی جدا نشده و نیز ضعف و قوّت سند، علاج اخبار متعارض، بیان عام و خاص، مطلق و مقید، هیچ یک از این موارد تبیین نشده است. علاوه بر اینکه توافق یا تخالف برخی از متون روایات، با اصول و مبانی شریعت و محکمات دین، چندان مطرح نشده است که این خود، مایه حیرت و سردرگمی و احیانا گمراهی برخی مراجعه‌کنندگان گردیده و یا می‌گردد! از این رو با همیاری گروهی از فضلای حوزه و دارای سابقه قرآن پژوهی، اقدامات گسترده‌ای انجام گرفته و نزدیک به سی هزار روایت تفسیری در دست جمع‌آوری و دسته بندی است و طبق ضوابط مشخّص و شناخته شده و با رعایت اصول فنّ، به نقد و بررسی آنها پرداخته می‌شود. باشد تا- به حول و قوّه الهی-