کرده است و به همین دلیل وی را متهم به جعل و تدلیس کرده‌اند. او وقتی حدیثی را از یکی از صحابه می‌شنید، واسطه را حذف و حدیث را مستقیما از پیامبر صلّی اللّه علیه و آله نقل می‌کرد.
بارها شده است که حدیثی را از اهل کتاب بویژه کعب الاحبار می‌شنید ولی برای باور عوام الناس حدیث را به پیامبر صلّی اللّه علیه و آله یا یکی از بزرگان صحابه نسبت می‌داد.
مسلم در کتاب «صحیح» خود از بسر بن سعید روایت می‌کند: «تقوای الهی پیشه کنید و در نقل احادیث دقت کنید؛ به خدا سوگند! بارها دیده‌ام، وقتی با ابو هریره در مجلسی می‌نشستم و او گاه حدیثی را از پیامبر و گاه حدیث دیگری را از کعب الاحبار نقل می‌کرد، هنگامی که مجلس تمام می‌شد و او می‌رفت، حاضران در مجلس حدیث رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله را به کعب و حدیث کعب را به رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله نسبت می‌دادند».
یزید بن هارون می‌گوید: «از شعبه شنیدم که می‌گفت: ابو هریره مدلّس است به این معنا که هم از پیامبر صلّی اللّه علیه و آله و هم از کعب روایت می‌کند؛ بی‌آنکه دو روایت را از هم جدا سازد». ابن قتیبه می‌گوید: «عادت ابو هریره این بود که می‌گفت: رسول اللّه صلّی اللّه علیه و آله چنین فرمود؛ در حالی که حدیث از پیامبر نبود؛ بلکه از دیگرانی بود که نزد ابو هریره ثقه بودند».
عایشه بیشتر از دیگران بر ابو هریره اعتراض می‌کرد. دیگر صحابه‌ای که ابو هریره را متهم به دروغگویی کرده‌اند، علی، عمر، عثمان و ... هستند؛ لذا حق با استاد رافعی است که می‌گوید: «اولین راوی حدیث که در اسلام متهم به کذب شد ابو هریره بود» [١].
سخن در خصوص تدلیس ابو هریره و اعتراضات صحابه بر او بسیار است و از جنبه‌های مختلف قابل بررسی است که استاد ابو ریّه در دو کتاب خود «شیخ المضیره» و «الأضواء»، به تفصیل به بیان آن پرداخته است و گزارش کوتاه ما درباره ابو هریره نیز از او گرفته شده است. [٢]

[١] ر. ک: مصطفی صادق الرافعی، تاریخ آداب العرب، ج ١، ص ٢٧٨. (اضواء علی السنة المحمدیه، ص ٣، ٢ و ٢٠٤).
[٢] ر. ک: اضواء علی السنة المحمدیه، ص ٢٠٦- ٢٠٢.