همان «فئه باغیه» ای هستند که در حدیث پیامبر به آنان اشاره شده است. بهانه او در همراهی پدرش این بود که پیامبر صلّی اللّه علیه و آله به وی سفارش کرده است تا از پدرش (عمرو بن عاص) جدا نشود. گویا آیات «وَ إِذا قِیلَ لَهُمُ اتَّبِعُوا ما أَنْزَلَ اللَّهُ قالُوا بَلْ نَتَّبِعُ ما أَلْفَیْنا عَلَیْهِ آباءَنا أَ وَ لَوْ کانَ آباؤُهُمْ لا یَعْقِلُونَ شَیْئاً وَ لا یَهْتَدُونَ» [١] و «وَ إِنْ جاهَداکَ عَلی أَنْ تُشْرِکَ بِی ما لَیْسَ لَکَ بِهِ عِلْمٌ فَلا تُطِعْهُما [٢]» را از یاد برده است.
ابن سعد از غنوی نقل می‌کند: «نزد معاویه بودم که دو نفر وارد شدند و بر سر اینکه کدام عمّار را کشته است با هم نزاع داشتند و هر دو مدعی قتل عمّار بودند. در این هنگام عبد اللّه بن عمرو که حاضر بود گفت: به سود هر یک از شماست که قتل عمّار را به دیگری واگذار کند؛ زیرا از پیامبر صلّی اللّه علیه و آله شنیدم که فرمود: او (عمّار) را فئه باغیه (گروه طغیانگر) خواهند کشت. معاویه به او گفت: آیا از دیوانگی خود دست بر نمی‌داری؟ [٣] اگر چنین است چرا با ما همراه شده‌ای؟ عبد اللّه گفت: روزی پدرم از من نزد پیامبر صلّی اللّه علیه و آله شکایت کرد که از من فرمان نمی‌برد. پیامبر فرمود: مادامی که پدرت زنده است از او اطاعت کن و از فرمانش سرباز مزن! لذا من همراه شما هستم ولی نبرد نمی‌کنم» [٤].

٥. ابو هریره:

راجع به اسم او اتفاق نظر وجود ندارد؛ [٥] چنان که از اصل و نسب و

[١] «و چون به آنان گفته شود: از آنچه خدا نازل کرده است پیروی کنید؛ می‌گویند: نه، بلکه از چیزی که پدران خود را بر آن یافته‌ایم، پیروی می‌کنیم. آیا با اینکه پدرانشان چیزی را درک نمی‌کرده و به راه صواب نمی‌رفته‌اند [باز هم در خور پیروی هستند؟]». بقره ٢: ١٧٠.
[٢] «و اگر تو را وا دارند تا درباره چیزی که تو را بدان دانشی نیست به من شرک ورزی، از آنان فرمان مبر». لقمان ٣١: ١٥.
[٣] در نسخه‌ها «مجنونک» ثبت شده است ولی احتمال می‌رود «مجونک» به معنای (شوخی وقاحت‌آمیز) درست باشد.
[٤] ابن سعد این ماجرا را از طریق عبد اللّه بن حارث چنین روایت کرده است: «من در بازگشت معاویه از جنگ صفین بین او و عمروعاص راه می‌رفتم که عبد اللّه بن عمرو گفت: ای پدر، من از رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله شنیدم که به عمار می‌گفت: ای پسر سمیّه تو را «فئه باغیه» خواهند کشت. عمرو عاص به معاویه گفت: نشنیدی که این (عبد اللّه) چه گفت؟ معاویه گفت: همواره از زشتیها که در پیشاب خود می‌پاشی برای ما می‌آوری؛ کی ما او را کشتیم؟! کسانی قاتل او هستند که او را به صحنه جنگ آورده‌اند!!» ر. ک: الطبقات، ج ٣، ق ١، ص ١٨٠ و ١٨١.
[٥] حاکم نیشابوری در مستدرک (ج ٣، ص ٥٠٧) از وی روایت می‌کند که نامش در جاهلیت عبد شمس بن صخر بوده و پیامبر صلّی اللّه علیه و آله نام او را عبد الرحمان نهاد؛ و برخی عبد اللّه گفته‌اند. وفات او به سال ٥٧ است (ر. ک: تهذیب التهذیب، ج ١٢، ص ٢٦٦).