آیات دیگری نیز مردم را به مراجعه اهل کتاب فرا می‌خواند از جمله: «وَ سْئَلْهُمْ عَنِ الْقَرْیَةِ الَّتِی کانَتْ حاضِرَةَ الْبَحْرِ» [١] یا «فَسْئَلْ بَنِی إِسْرائِیلَ» [٢] یا «سَلْ بَنِی إِسْرائِیلَ کَمْ آتَیْناهُمْ مِنْ آیَةٍ بَیِّنَةٍ». [٣]- ذهبی می‌گوید:- این اوامر که پیامبر صلّی اللّه علیه و آله را به پرسش از اهل کتاب فرا می‌خواند جملگی بر جواز رجوع به آنان دلالت دارد. البته نه در همه چیز؛ تنها درباره حقایقی که دست تحریف و تبدیل به آن نرسیده است و همگام با قرآن است و حجّت را بر معاندان- اعم از اهل کتاب و دیگران- تمام می‌سازد». [٤] سپس می‌گوید: «بنابراین، نقل آنچه از اهل کتاب روایت شده و موافق شریعت ماست جایز است و آیات دالّ بر اباحه رجوع به اهل کتاب و نیز حدیث پیامبر صلّی اللّه علیه و آله که فرمود: «حدّثوا عن بنی إسرائیل و لا حرج» بر همین معنا حمل می‌شود؛ زیرا معنای این حدیث این است که از اهل کتاب درباره مسائلی که درستی آن را می‌دانید روایت کنید؛ ولی نقل بخشی از گزارشهای آنان که مخالف شریعت اسلام است یا عقل به درستی آن گواهی نمی‌دهد جایز نیست؛ زیرا حدیث پیامبر که اجازه نقل می‌دهد موارد دروغ را دربر نمی‌گیرد. اما حکم مواردی که شریعت درباره آنها سکوت کرده و دلیلی بر صدق یا کذب آنها نیست و احتمال هر دو وجه (صدق و کذب) هست، آن است که نه آن را تصدیق کنیم و نه تکذیب؛ و سخن پیامبر که فرمود: «لا تصدّقوا أهل الکتاب و لا تکذّبوهم» ناظر به همین معناست. روایت کردن این گونه اخبار هم تنها به عنوان یک حکایت نزد بنی اسرائیل جایز است؛ زیرا اباحه عامّی که از روایت «حدّثوا عن بنی إسرائیل و لا حرج» به نظر می‌رسد، شامل نقل این گونه اخبار هم می‌شود». [٥]
او در ادامه می‌گوید: «روایاتی که ثابت می‌کند برخی از صحابه همچون ابو هریره و ابن عباس به بعضی از اهل کتاب تازه مسلمان مراجعه می‌کردند و از آنان درباره کتابهایشان می‌پرسیدند و یا روایتی که می‌گوید در جنگ یرموک عبد اللّه بن عمرو بن

[١] «و درباره اهالی آن شهری که کنار دریا بود، از ایشان جویا شو». اعراف ٧: ١٦٣.
[٢] «از بنی اسرائیل سؤال کن». اسراء ١٧: ١٠١.
[٣] «از بنی اسرائیل بپرس چه بسیار نشانه‌های روشنی به آنان دادیم» بقره ٢: ٢١١.
[٤] محمد حسین ذهبی، الاسرائیلیات فی التفسیر و الحدیث، ص ٦٠ و ٦١ و ٦٣.
[٥] همان، ص ٦٤ و ٦٥.