بر حذر داشت؛ چون معلوم شد که آنان از روی اخلاص با مسلمانان مواجه نمی‌شوند؛ و چون هدفشان ایجاد فتنه و فساد و القای شبهه بود و بی‌پروا سخن می‌گفتند، به حق و باطل بودن سخنان خود نیز اهمیتی نمی‌دادند.
احمد بن حنبل در «مسند» و نیز ابن ابی شیبه و بزّار از مجالد، از شعبی، از جابر بن عبد اللّه انصاری چنین نقل کرده‌اند: «عمر بن خطاب کتابی را که از طرف بعضی از اهل کتاب به دستش رسیده بود به خدمت پیامبر آورد و آن را برای پیامبر خواند (در نسخه احمد بن حنبل آمده است پیامبر خودش کتاب را خواند). پیامبر خشمناک شده فرمود: آیا عقل از سرتان رفته است؟ قسم به آن که جانم در قبضه قدرت اوست من دین و پیام رسالت را پاک و پاکیزه و بدور از هر شائبه‌ای عرضه کرده‌ام. درباره هیچ چیز از اهل کتاب نپرسید؛ زیرا روش آنان چنین است که گاه از حقایقی خبر می‌دهند و شاید شما آن را تکذیب کنید و گاه اخبار نادرستی را مطرح ساخته و آن را تأیید کنید. قسم به مالک جانها که اگر موسی علیه السّلام در این زمان می‌بود چاره‌ای جز پیروی من نداشت». [١]
پیامبر اکرم در این حدیث با لحنی بسیار تند بر این عمل زشت که به هیچ وجه در شأن انسان عاقل فهیم و دور اندیش نیست اعتراض می‌کند و عمر را سخت سرزنش می‌کند که چرا برای فهم پاره‌ای از مسائل به یهودیان مراجعه کرده است؛ در حالی که اسلام با احکام روشن خود پاسخگوی همه مسائل مربوط به زندگی انسان است و هیچ مسأله‌ای را مبهم و بی‌پاسخ باقی نگذارده است. همچنین در این روایت به وضوح بیان می‌کند که حضرت موسی علیه السّلام با آنکه خود، پیامبر است اگر در زمان حیات و نبوت پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و آله می‌زیست بر او واجب بود که آنچه را دارد رها کند و به احکامی که پیامبر اسلام آورده است عمل کند؛ با وجود این چگونه ممکن است

[١] مسند احمد بن حنبل، ج ٣، ص ٣٨٧. نیز ر. ک: ابن حجر، فتح الباری فی شرح البخاری، ج ١٣، ص ٢٨١.
ابن حجر می‌گوید: «رجال سند این حدیث موثقند و تنها مجالد در بین آنان ضعیف است ولی بخاری گفته است: او صدوق است و یعقوب بن سفیان می‌گوید: درباره او سخنانی گفته‌اند ولی او صدوق است. ابن عدی می‌گوید: او از طریق شعبی از جابر چند حدیث و قابل اعتماد نقل کرده است و من (ابن حجر) معتقدم که این حدیث جزو همان احادیث درستی است که وی از طریق صحیح نقل کرده است». ر. ک: تهذیب التهذیب، ج ١٠، ص ٤٠ و ٤١.