پرداخته است؛ همان گونه که در «تفسیر غریب القرآن» منسوب به زید شهید رفتار شده است؛ و شاید برای مراجعه و یافتن معانی واژه‌های مورد نظرشان آسانتر باشد؛ زیرا برای کسانی که در تفسیر قرآن، سوره به سوره و آیه به آیه پیش می‌روند- در موقع لزوم- دسترسی به معانی واژه‌های مشکل مورد نظر آسانتر است.
روی هم رفته، این کتاب، از بهترین کتابها در تفسیر غریب القرآن و کتابی شناخته شده است که نظم و ترتیب را در کنار اختصار و ایجاز رعایت کرده است. یکی از غنی‌ترین منابع تفسیری لغوی به شمار می‌آید که امثال طبری و قرطبی و رازی بر آن تکیه کرده‌اند؛ گرچه مؤلف آن نیز، خود از کتاب «اعجاز القرآن» ابو عبیده و «معانی القرآن» فرّاء، بیشترین بهره را گرفته است؛ تا آنجا که گاه، نکاتی را با همان لفظ و عبارت آورده است؛ ولی به گونه‌ای که دانشمندی صاحبنظر بر می‌گزیند؛ که می‌داند چه را برگیرد و چه را دور بریزد.
شیواترین و کاملترین کتاب در تفسیر غریب القرآن، کتاب «مفردات»، نوشته ابو القاسم حسین بن محمد، معروف به راغب اصفهانی (متوفای ٥٠٢) است. این کتاب، اولین کتابی است که در آن، باب اجتهاد در لغت باز شده و در فهم و استنباط معانی لغات و کلمات، اعمال نظر شده است و چه زیبا و شیوا اعمال نظر شده است! این کتاب، از توانمندی والایی در واژه‌شناسی و مفهوم یابی برخوردار است و در کنار قرآن، پدیده‌ای اعجازآفرین و اعجاب‌برانگیز شناخته شده است.
ابو الفضل حبیش بن ابراهیم تفلیسی- از دانشمندان قرن ششم- نوشتار لطیفی دارد که در آن، وجوه معانی واژه‌های قرآنی را بیان داشته و با زبان فارسی، برای مردم خود خدمتی شایسته انجام داده است. این کتاب، با همّت و تحقیق استاد مهدی محقّق- بزرگمرد سختکوش- آماده شد و چاپ و انتشار یافت. [١]
جامعترین کتابی که اخیرا ظهور یافت و به طور فراگیر، تمامی الفاظ غریبه قرآن را در بر گرفته است، کتاب «تفسیر غریب القرآن» نوشته فقیه مفسر و ادیب توانا، شیخ فخر الدین طریحی نجفی (متوفای ١٠٨٥) است. کتابی است جامع و کامل، با قلمی متین و رسا که نگارش آن در سال ١٠٥١ پایان یافته و در سال ١٣٧٢ با تحقیق استاد

[١] از طرف بنیاد قرآن تهران در سالهای ١٣٤٠، ١٣٥٥، ١٣٥٩ و ١٣٦٠ ش به چاپ رسید.