دارد و حرم من در مدینه است. در محدوده «عیر» و «ثور». [١] هر کس در آن بدعتی پدید آورد لعنت خدا و فرشتگان و همه مردم بر او باد» و من گواهی می‌دهم که علی در آن بدعت نهاد. چون این سخن به معاویه رسید او را ستود و پاداشی نیکو داد و به امارت مدینه منصوب کرد». [٢]
همچنین ابن ابی الحدید از استادش ابو جعفر اسکافی نقل می‌کند که: «معاویه صد هزار درهم به سمرة بن جندب داد تا روایت کند آیه «وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یُعْجِبُکَ قَوْلُهُ فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا وَ یُشْهِدُ اللَّهَ عَلی ما فِی قَلْبِهِ وَ هُوَ أَلَدُّ الْخِصامِ وَ إِذا تَوَلَّی سَعی فِی الْأَرْضِ لِیُفْسِدَ فِیها وَ یُهْلِکَ الْحَرْثَ وَ النَّسْلَ وَ اللَّهُ لا یُحِبُّ الْفَسادَ» [٣] درباره علی بن ابی طالب و آیه «وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یَشْرِی نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ» [٤] درباره ابن ملجم نازل شده است. سمره قبول نکرد؛ دویست هزار درهم به او داد، باز هم نپذیرفت؛ سیصد هزار درهم به او داد، باز هم نپذیرفت؛ تا اینکه چهارصد هزار درهم به او داد و او پذیرفت و چنین روایتی را جعل کرد». [٥]
آری معاویه نیاز داشت که از مقام و مرتبه‌ای برخوردار باشد تا با کسی چون امام علی علیه السّلام برابری کند؛ لذا کوشش می‌کرد مقام پست خودش را بالا ببرد تا امکان مقابله با امیر مؤمنان علیه السّلام را پیدا کند؛ از این رو جایزه‌ها می‌گذاشت تا در فضیلت وی و پایگاه حکومتش حدیث جعل کنند و در این راه از هیچ کوششی فروگذار نمی‌کرد.
ابو ریّه می‌گوید: «معاویه و پدرش- چنان که روشن است- در روز فتح مکه اسلام آوردند؛ لذا از طلقاء (آزاد شدگان) به شمار می‌آید و نیز از گروه «مؤلّفة قلوبهم» است که به عنوان اجرت اسلام آوردنشان، از پیامبر پول می‌گرفتند. اوست که اساس خلافت راستین در اسلام را ویران کرد و بعد از او تاکنون، خلافت بر اساسی، استوار نشد. دمشق را پایتخت حکومت خود قرار داد. درباره خود او و فضیلت شام احادیث فراوانی ساختند و به پیامبر صلّی اللّه علیه و آله نسبت دادند. اکنون برخی از این احادیث

[١] نام دو محلی است در دو طرف شهر مدینه.
[٢] ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج ٤، ص ٦٨- ٦٣.
[٣] بقره ٢: ٢٠٤ و ٢٠٥.
[٤] بقره ٢: ٢٠٧.
[٥] ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج ٤، ص ٧٣.