یتیم هنگامی که به سن ٢٥ سالگی برسد- هر چند به بلوغ عقلی نرسیده باشد- واجب است». [١] آری در اینجا نوعی سستی و ضعف نشان داده است؛ زیرا او به اطلاق آیه اول تمسک کرده و آیه را بر ما بعد این سنّ حمل نموده است؛ چون فقها متفقا شرط پرداخت اموال را قبل از این سن، بلوغ عقلی دانسته‌اند؛ در نتیجه کسی که به این سن نرسیده است مادام که رشد عقلی در وی مشاهده نشود اموالش به وی پرداخت نمی‌شود؛ ولی اگر به این سن رسید بدون هیچ مانعی اموالش به وی داده می‌شود. این نتیجه‌ای است که از جمع دو آیه به دست می‌آید.
این نوعی مغالطه در استدلال است؛ زیرا او ظاهر آیه را بدون هیچ دلیلی بر بخشی از وجوه آن حمل نموده است در حالی که اطلاق آیه اول باید به وسیله آیه دومی مقیّد شود و آنطور که جصاص پنداشته است حمل مطلق بر مقیّد، ابطال مطلق نیست.
ایرادی که ذهبی بر جصاص گرفته است، تاختن او بر مخالفانش است؛ به طوری که عفت کلام را نسبت به آنان رعایت نمی‌کند. وی می‌گوید: «جصاص به رغم تعصّب بر مذهب و استبداد رأی در تفسیر، نسبت به امام شافعی و ائمه سایر مذاهب عفّت زبان ندارد» و فراوان می‌بینیم که شافعی و مخالفان حنفیه را با عبارات تندی که شایسته کسانی چون او نیست مورد حمله قرار می‌دهد؛ مثلا هنگامی که به آیه مربوط به زنانی که ازدواج با آنان حرام است می‌رسد، اختلاف میان حنفیه و شافعیه را در مورد حکم کسی که با زنی زنا کرده است بیان می‌کند و می‌گوید: آیا آن مرد زناکار می‌تواند با دختر آن زن ازدواج کند یا نه؟ شافعی استدلال کرده که عمل حرام، حلالی را حرام نمی‌کند. سپس از مناظره‌اش با سؤال کننده چنین یاد می‌کند: شخص سائل می‌پرسد: چگونه دختر همسر حرام است اما دختر زنی که مورد زنا واقع شده حرام نیست؟ و شافعی به او جواب می‌دهد که آن حلال است و این حرام؛ و چیزی در مورد تفاوت این دو بیان نمی‌کند. جصّاص سپس می‌گوید: «معلوم شد که آنچه شافعی گفته کلام بیهوده‌ای است و حکمی که در جواب سؤال داده معنا و مفهومی ندارد.» سپس می‌گوید: «گمان نمی‌کردم کسی که

[١] احکام القرآن، ج ٢، ص ٤٩.