ليكن در هيچ موردى سمت پيامبر ( ص ) در بشارت حصر نشد و چنين آيه نازل شد كه ان انت الا بشير ولى درباره انذار و ترساندن آيات فراوانى است كه دلالت بر حصر مى كند مانند انما انت نذير والله على كل شى ء وكيل , هود , ١٢

قل يا ايها الناس انما انا لكم نذير مبين , حج , ٤٩

ان انا الانذير مبين , شعراء , ١١٥

و انما انا نذير مبين , عنكبوت , ٥٠

ان هوالا نذير لكم بين يدى عذاب شديد , , سبأ , ٤٦

ان انت الا نذير , , فاطر , ٢٣

و . . . كه عصاره اين آيات حصر در انذار است و از جهت اهتمام ترس از خداوند است كه صلاى وحى در بامداد رسالتش بانذار شروع ميشود يا ايها المدثر قم فانذر , سوره مدثر , آيه ٢

سخن از بشارت نيست نشانى از مسرت نيست , بلكه نوائى دلنواز و صلائى دلر با و آهنگى گيرا و زمزمه دلپذير و سروشى شيوا و طنينى زيباتر از هر نوا و هر صلا و هر آهنگ و هر زمزمه و هر سروش و هر طنين بگوش هوش ميرسد , قم فانذر , , آرى هراس از خداوند سبحان عين سرور است و ترس از حضرتش عين اميد و شيرين تراز شهد هراس شربتى نيست لذا فرشتگان معصوم از نعمت خوف عقلى بر خوردار و اوامر پروردگارشان را امتثال مى نمايند يخافون ربهم من فوقهم و يفعلون ما يؤمرون , سوره نحل , ٥٠

چون ترس عقلى از حق تعالى مانع هرگونه گرايش به غير است .

خلاصه آنكه سهم مهم رسالت پيامبر ( ص ) در انذار مردم است و سرش آنست كه امت خدا ترس از هيچ فرد يا ملتى نمى هراسد و از هيچ سانحه اى روبر نميگرداند لذا هم در دنيا از بردگى ديگران آزاد و هم در قيامت از عذاب الهى آزاد و منشأ همه آنها پيروزى از هوس و ظفرمندى بر