نيست . قائم بالغير است , اگر چيزى هستى اش مال خود او نبود نيازمند است به غيرى كه هستى بخش باشد و هستى آن هستى بخش عين ذاتش باشد . ( و كل شى ء قائم به ) اين بيان عليت و معلوليت است منتهى نه به لفظ عليت كه آن در خطبه ديگر بود ( كل قائم فى سواه معلول ) پس هر موجودى حقيقتش را از الله مى گيرد پس الله موجود است چرا ؟ چون اين موجودها قيامشان بالذات نيست , هستى شان عين ذاتشان نيست . نيازمندند به يك موجودى كه هستى اش عين ذاتش باشد , قهرا اگر قدرتى دارند از خداست , عزتى دارند از خداست زيرا عزت اينها و قدرت اينها مانند هستى اينها و ذاتى اينها نخواهد بود چيزى كه وجودش يا صفات وجوديش ذاتى او نبود نيازمند به غير است و آن غير بايد هستى اش عين ذاتش باشد . اين نشانه موجوديت الله است كه الله موجود است زيرا ديگران هستى آنها عين ذاتشان نيست و هر چه كه هستى اش عين ذات او نباشد محتاج است به يك مبدئى كه عين هستى باشد و هستى او ذاتى اش باشد پس موجودات ديگر نيازمند به يك مبدئى كه عين هستى باشد و هستى او ذاتى او ست كه آن خداست . اين اصل موجوديت الله .

درباره اصل موجوديت خيلى نبايد بحث كرد زيرا هم ادله قبلى گويا بود و هم اينكه بحث تا حدودى روشن است اما بعد از اثبات موجوديت حق مسئله تجرد ذات , و بساطت ذات مطرح است و همچنين مسئله اطلاق ذاتى و عدم تناهى ذات مطرح است يعنى :

الله موجود متجرد بسيط غير متناهى .

در جلسات قبل به عرض رسيد كه با منطق رياضى يا با اصول ديالكتيك هرگز ممكن نيست موجودى كه مجرد باشد يا بسيط باشد يا غير متناهى و نا محدود باشد , ثابت كرد زيرا يكى از اصول مسلم ديالكتيك مسئله همگانى بودن حركت است يعنى موجود نا آرام نداريم , موجود ثابت نداريم , چيزى كه حركت نكند در جهان عين و واقعيت