فرمود : قرآن سخن نميگويد شما از قرآن بپرسيد , او خود حرف نميزند , منم كه سخنگوى قرآنم , منم كه از قرآن سخن مى گويم , منم كه قرآن را به سخن در مى آورم علم آينده در قرآن است , سخن از گذشته در قرآن است , داروى دردهاى شما در قرآن است و نظم امور زندگى شما در قرآن است .

و اين قرآن را تجلى علم الهى ميداند ولى مردم اين تجلى الهى را نمى بينند .

در خطبه ١٤٧ فرمود :

فتجلى لهم سبحانه فى كتابه من غيران يكونوا رأوه بما اراهم من قدرته [٢] .

خداوند گوينده اين كلام است , اين متكلم براى مستمعين در اين كلمات تجلى و ظهور كرده است , قرآن صفت فعل خداست ظهور فعل خداست كه از ظهور صفت ناشى ميشود و آن هم از ظهور ذات ( مقام فعل از مقام ذات چند مرتبه فاصله دارد ) اين مجلاى فعل خداست مظهر اوصاف خداى متعال است . فرمود : خدا در قرآن براى مردم تجلى كرده است اينها نمى بينند . قدرتش را به مردم نشان داده است اينها نمى بينند , كسى لازم است كه مجلاى قدرت حق را ببيند و ظهور قدرت حق را ببيند و براى مردم بازگو كند اينها نمونه هائى از احاطه ى علمى على بن ابيطالب ( ع ) به حكمت نظرى است .

[١]خطبه ١٥٧ , نهج البلاغه فيض الاسلام صفحه ٤٩٩ .

[٢]خطبه ١٤٧ , نهج البلاغه فيض الاسلام صفحه ٤٤٦ .