[١]. رُوِى أَنَّهُ لَمَّا قَدِمَ مُعَاوِيَهُ بِالْكُوفَهِ قِيلَ لَهُ: إِنَّ الْحَسَنَ بْنَ عَلِى مُرْتَفِعٌ فِى أَنْفُسِ النَّاسِ، فَلَوْ أَمَرْتَهُ أَنْ يَقُومَ دُونَ مَقَامِكَ عَلَى الْمِنْبَرِ فَتُدْرِكَهُ الْحَدَاثَهُ وَ الْعِى فَيَسْقُطَ مِنْ أَنْفُسِ النَّاسِ وَ أَعْيُنِهِمْ فَأَبَى عَلَيْهِمْ وَ أَبَوْا عَلَيْهِ إِلَّا أَنْ يَأْمُرَهُ بِذَلِكَ فَأَمَرَهُ- فَقَامَ دُونَ مَقَامِهِ فِى الْمِنْبَرِ ... فَقَامَ مُعَاوِيَهُ فَخَطَبَ خُطْبَهً عييبه فَاحِشَهً فَسَبَّ فِيهَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ (ع) فَقَامَ إِلَيْهِ الْحَسَنُ بْنُ عَلِىٍّ (ع) فَقَالَ لَهُ وَ هُوَ عَلَى الْمِنْبَرِ: وَيْلَكَ يَا ابْنَ آكِلَهِ الْأَكْبَادِ! أَوَ أَنْتَ تَسُبُّ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ (ع) وَ قَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) مَنْ سَبَّ عَلِيّاً فَقَدْ سَبَّنِى وَ مَنْ سَبَّنِى فَقَدْ سَبَّ اللَّهَ وَ مَنْ سَبَّ اللَّهَ أَدْخَلَهُ اللَّهُ نَارَ جَهَنَّمَ خَالِداً فِيهَا مُخَلَّداً وَ لَهُ عَذَابٌ مُقِيمٌ؟ ثُمَّ انْحَدَرَ الْحَسَنُ (ع) عَنِ الْمِنْبَرِ وَ دَخَلَ دَارَهُ وَ لَمْ يُصَلِّ هُنَاكَ بَعْدَ ذَلِكَ أَبَدا. (الإحتجاج على أهل اللجاج، ج ١، ص: ٢٧٩) وقتى معاويه به كوفه آمد به او گفتند: حسن بن علىّ در نظر مردم بلند مرتبه است، اگر او را وادار كنى در پايين منبرت خطبه بخواند و سخنرانى كند، دستخوش غم و اندوه شده و در سخنرانى دچار عجز و ناتوانى مى‌گردد و از ديدگان مردم خواهد افتاد. معاويه مخالفت كرد؛ ولى سود نبخشيد و ناچار پذيرفت، پس آن حضرت با همان شرايط، شروع به خطبه و سخنرانى كرد ... پس معاويه برخاست و خطبه‌اى سست، ضعيف و فاحشى ايراد كرد و در آن به اميرالمؤمنين (ع) دشنام داد! آن گاه امام حسن (ع) خطاب به معاويه- كه بالاى منبر بود- فرمود: اى پسر هند جگر خوار! آيا همچون تويى به اميرالمؤمنين (ع) دشنام مى‌دهد؟ و حال آن كه رسول خدا (ص) فرموده است: هر كس على را دشنام دهد مرا دشنام داده و هر كه مرا دشنام دهد خداوند را دشنام داده و هر كه لب به سبّ خداوند گشايد او را تا ابد در جهنّم مقيم ساخته، برايش عذابى هميشگى خواهد بود، سپس آن حضرت رهسپار خانه‌اش شد و ديگر تا آخر عمر در آن مسجد نماز نگزارد.