نكته جالبى را كه حضرت امير (ع) مى‌فرمايد اين است: هر آيه‌اى را كه رسول اكرم (ص) به من تعليم مى‌دادند و من يادداشت مى‌كردم، دعا مى‌فرمود كه: خداوند اين آيه را به من تفهيم كند و علاوه بر آن در حافظه‌ام باقى بماند و بر اثر دعاى ايشان جميع آيات از آن زمان تاكنون در حافظه‌ام باقى مانده و هيچ نكته‌اى از آن‌ها فراموش نشده و همه نزد من حاضر است.

در اين‌جا اميرالمؤمنين (ع) قضيه را به صورت كلّى مطرح كرده و مى‌فرمايد: رسول خدا (ص) در اين ملاقاتها آنچه را كه خداوند متعال از حلال و حرامش تا روز قيامت به او تعليم كرده، ايشان نيز به من تعليم كرد و من همه آنها را حفظ كردم و مورد توجّه من است.

آنچه در بحث «جمع قرآن» به آن رسيديم اين است كه قرآنِ مكتوب اميرالمؤمنين (ع) امتياز خاصّ و مهمى دارد كه احدى از صحابه در اين امتياز با ايشان شريك نيستند. در قرآن أميرالمؤمنين (ع) جميع خصوصّياتِ مربوط به هر آيه‌اى از آغاز تا پايان و از «باء» «بسم الله» سوره فاتحه تا آخر قرآن ثبت و ضبط بوده است.

سؤالى كه اين‌جا مطرح مى‌شود آن است كه آنچه اميرالمؤمنين (ع) مى‌نوشته‌اند، آيا صحيفه‌اى جداى از قرآنِ مكتوب ايشان است و يا اين‌كه مطالب در ذيل همين آيات بوده است؟

در پاسخ بايد گفت: هر دو احتمال وجود دارد.

بعضى از صحابه مانند ابن مسعود و ... قسمتى از اين خصوصيّات را در ذيل قرآن ثبت كرده‌اند؛ ولى تنها كسى كه تمامى اين خصوصيات را يادداشت كرده، اميرالمؤمنين (ع) بوده است.

در عين حال، اصل قرآن و آنچه به عنوان وحى نازل شده است بدون اين‌كه كم و كاست يا اضافه‌اى نسبت به اين قرآن موجود داشته باشد همين قرآنى است كه الآن مى‌بينيم و در دست ما است و با آن سر و كار داريم. [١]

[١]. (إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ). (حجر: آيه ٩) ما قرآن را نازل كرديم و ما به طور قطع نگهدار آن هستيم.

براى توضيح بيشتر نسبت به بحث تحريف قرآن به فرمايشات محققان بزرگوار حضرات آيات مرحوم امام، محقق خويى، علامه طباطبايى، علامه امينى و ... مراجعه كنيد. (تهذيب الاصول، ج ٢، ص ١٦٥؛ البيان، ص ٢١٥- ٢٥٤؛ الميزان، ج ١٢، ص ١٠٦- ١٣٧؛ الغدير، ج ٣، ص ١٠١)