دنيا به اين نتيجه رسيده است كه غير از راه فرهنگى نمى‌توان با اسلام مبارزه كرد، به همين دليل مبارزه را به وسيله سلمان رشدى شروع كرد كه خوشبختانه امام بزرگوار با آن آينده نگرى و تيزبينى كه در اين گونه امور داشتند تا حد مقبولى اين حركت دشمن را در نطفه خفه كردند و بحمدالله تعالى، مسئولان بعدى هم همان راه را ادامه مى‌دهند؛ [٢] اما دشمنان اسلام دست بردار نبوده و با انواع نقشه‌ها، دسيسه‌ها

[١]. اين درس در جلسه پنجم بحث قطع خارج اصول معظم له ايراد گرديده است.

[٢]. ما روز به روز بيشتر احساس مى‌كنيم كه ارزش وجودى امام براى اسلام بسيار با اهميت است، خصوصاً با اين توطئه‌هايى كه در جهان استكبار نسبت به اسلام صورت مى‌گيرد كه يكى از آنها كتاب آيات شيطانى سلمان رشدى بود و اگر مقابله امام بزرگوار نبود، چه بسا آنان مطالبى بسيار ننگين و زشت را در مورد اسلام و رسول اكرم (ص) در سطح جهان تبليغ مى‌كردند. مشخّص است كه آنان تصميم گرفته‌اند اسلام را علاوه برتوطئه‌هاى ديگر، از نظر فرهنگى مورد هجوم قرار دهند. از اين توطئه‌ها خصوصاً مبارزه‌اى كه در جهان عليه اسلام در لبنان و افغانستان و ساير جاها مطرح است مشخص مى‌شود كه آنها خود را براى آينده آماده كرده‌اند.

مطمئناً وجود امام بزرگوار است كه مى‌تواند ما را در اين شرايط حساس از اين توطئه ها نجات دهد.

اخيراً قضايايى اتفاق افتاده كه مناسب است يكى- دو جمله در اين رابطه عرض كنم؛ البته من به تمام ابعاد و مراحل سير آن وقوف كامل ندارم و اطلاعاتم در آن مورد كامل نيست، شايد مطالبى كه عرض مى‌كنم مقدارى بيشتر از آن چيزى باشد كه شما از رسانه‌هاى گروهى و مطالب خارجى شنيديد. مسئله‌اى را كه در اين رابطه بايد تذكر بدهم اين است: اولًا نفس اين قضيه حتى براى شخص امام بزرگوار مدظله العالى هم يك پيشامد غير مترقبه و بسيار ثقيل و سنگين بود و ما در خواب هم نمى‌ديديم كه چنين مسأله‌اى تحقق پيدا كند. شايد در طول انقلاب و پس از پيروزى آن، تا به حال چنين مسئله مهمى پيش نيامده باشد، امّا در اين جريان براى همه ما واضح و روشن است كه رهبرى امام، تمام ابرقدرتها را به زانو در آورد و مشخص شد كه تأكيد و تكيه ما بر مسئله ولايت فقيه و خصوصاً رهبرى امام كارى بجا و صحيح است. آن واكنشى كه جامعه اقتصادى اروپا در ابتداى ماجراى سلمان رشدى نشان داد، شايد حتى مسئولان رده اول كشورمان را هم به تزلزل انداخت؛ به طورى كه درآغاز كار فكر نمى‌كرديم در اين مورد اين مقدار موفقيت كسب كنيم؛ اما تنها كسى كه سرسوزنى تزلزل در او راه نيافت و با بينش كامل و اعتقاد به اجراى حكم خدا در اين ميدان وارد شد، شخص امام بزرگوار بود. نظريه ايشان زمينه را به گونه‌اى مساعد كرد كه كشورهاى اسلامى- البته شايد بر خلاف ميل و رضايت باطنيشان- مجبور شدند نظريه امام را تأييد كنند. شما نبايد اين مسائل را سطحى ببينيد، بايد به اين نكته توجه داشته باشيد كه بعد از ده- دوازده قرن، اولين بار است كه چنين اتفاقاتى در دنيا مى‌افتد. مسأله خيلى روشن است. در طول تاريخ و حتى هم اكنون نيز اصلًا شيعه را به حساب نمى‌آورند. كسانى كه در ايام حج به مكه و مدينه مشرف مى‌شوند و مطالبى را كه از سوى آنان منتشر مى‌شود ملاحظه مى‌كنند متوجه مى‌شوند كه آنان مى‌خواهند شيعه را از جرگه اسلام خارج كنند؛ مانند آن كتابى كه آن مردك نوشت «جاء دور المجوسى» يعنى شيعه مجوسى است و مقصود اين كتاب از اول تا آخرش اين است كه شيعه مسلمان نيست. آن وقت در دنيايى كه شيعه را اين گونه مورد طعن و انتقاد و تهمت قرار مى‌دهند، يك رهبر شيعه توانسته است چنين موقعيت بزرگى را براى شيعه به وجود بياورد كه ابر قدرتها در برابرش زانو بزنند و انگلستانى كه قرنها بركشورهاى اسلامى حاكم بوده اعتراف كند كه در اين بازى سلمان رشدى شكست خورده و به جايى نرسيده است. بحمدالله ما داراى چنين شخصيتى هستيم و واقعاً هم بايد براى اين نعمت الهى كه خداوند به ما عنايت كرده است، سپاسگزار باشيم و براى ايشان بهترين دعاها را به درگاه خداوند داشته باشيم. وقتى دخالت مستقيم رهبرى در اين جريان و موفقيت او با اين كيفيت پيش ما مطرح است، ديگر لازم نيست من وشما حتى پيش خودمان فكر كنيم كه فلسفه ولايت فقيه چيست؟ سير آن چگونه بوده و در اين رابطه چه جريانها و حرفهايى مطرح بوده است؟ اصلًا مبناى شيعه در برابر ائمه اطهار: و در برابر نوّاب ائمه و امام بزرگوار به عنوان نائب الامام، همين است.

(اين حاشيه ازمتن آيت الله العظمى فاضل لنكرانى استفاده شده است. سيرى كامل در اصول فقه، ج ٢، درس ١٣٦ و ١٤٩)