ما بايد براى تعالى و رشد معنوى خود، هميشه متذكّر مسائل الهى و معنوى باشيم؛ چراكه ياد خداوند متعال آرام بخش دل‌ها است؛ (أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ» [١] و «اذْكُرُوا اللَّهَ كَثيراً لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُون). [٢]

رواياتى هم كه در اين خصوص وارد شده ناظر به همين معنا است؛ بنابراين همه ما واقعاً به ناظر، مربى و مراقب دائمى نياز داريم؛ چرا كه غفلت‌ها و عوامل آنها به اندازه‌اى زياد است كه انسان را به طور كلى از اعتقاداتش؛ اگرچه با بهترين برهان عقلى برايش ثابت شده باشند؛ غافل مى‌كند [٣] و توجه انسان نسبت به آنها كم مى‌شود.

اين غفلت در زندگى روزمره همگى ما وجود دارد؛ به عنوان مثال: بعضى مواقع آدم فكر مى‌كند كه اگر خداى نكرده چنين حادثه اى پيش بيايد، تا آخر عمر، ذهن انسان را به خودش مشغول مى‌كند، در حالى كه يك وقت همان حادثه پيش مى‌آيد، روزهاى اوّل و دوّم و پنجم و دهم و بيستم گذشت، كم كم ديگر آن حادثه مورد فراموشى و غفلت واقع مى‌شود.

[١]. آگاه باشيد، تنها با ياد خداى متعال دلها آرامش مى‌يابد. (رعد، آيه ٢٨)

[٢]. خداى متعال را فراوان ياد كنيد، تا رستگار شويد. (أنفال، آيه ٤٥)

- (الَّذينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِياماً وَ قُعُوداً وَ عَلى جُنُوبِهِمْ). (آل‌عمران، آيه ١٩١) همان‌ها كه در حال ايستاده و نشسته و آن گاه كه بر پهلو خوابيده‌اند، خداوند را ياد مى‌كنند.

- (رِجالٌ لا تُلْهيهِمْ تِجارَهٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ). (نور، آيه ٣٧) مردانى كه نه تجارت و نه معامله‌اى آنان را از ياد خداوند و برپاداشتن نماز و اداى زكات غافل نمى‌كند.

- (فَأَعْرِضْ عَنْ مَنْ تَوَلَّى عَنْ ذِكْرِنا وَ لَمْ يُرِدْ إِلَّا الْحَياهَ الدُّنْيا). (نجم، آيه ٢٩) از كسى كه از ياد ما روى مى‌گرداند و جز زندگى مادى دنيا را نمى‌طلبد، اعراض كن.

[٣]. (وَ اذْكُرْ رَبَّكَ فى نَفْسِكَ تَضَرُّعاً وَ خيفَهً وَ دُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ وَ لا تَكُنْ مِنَ الْغافِلينَ). (اعراف، آيه ٢٠٥) پروردگارت را در دل خود به تضرع و ترس، بى‌آن‌كه صداى خود را بلند كنى، هر صبح و شام ياد كن و از غافلان مباش.

در دعايى كه از حضرت صادق (ع) براى هرروز ماه رجب را المرجب وارد شده آمده است: ... اللَّهُم لَا تَجْعَلْنِى مِنَ الْغَافِلِين المبعدين ....