«يكى از دفعاتى كه خدمت رهبر بزرگوارمان حضرت آيت الله خامنه‌اى زيد عزه رسيده بوديم، ايشان مطلبى را گفتند كه من آن را نشنيده بودم. مى‌فرمودند: ما در مشهد در درس مرحوم آيه‌الله آقاى ميلانى (ره) شركت مى‌كرديم، ايشان هر شب كتاب تحف العقول را سر درس مى‌آوردند و اول يك روايتى را مى‌خواندند، اگر اين روايت احتياجى به بيان نداشت، به همان خواندنش اكتفا مى‌كردند اگر به يك مقدار توضيح احتياج داشت، مقدارى درباره آن روايت توضيح مى‌دادند، بعد هم وارد درس اصلى مى‌شدند.

اولين چيزى كه جامعه در برخورد با يك روحانى به آن توجه مى‌كند اخلاق است، البته نه به آن معناى عرفى خاص كه عبارت است از خوش برخوردى، خوش‌رويى و خنده‌رو بودن است. اين يك مرحله است. معناى اخلاق اين است كه طلبه به عنوان يك فرد متعبّد به جميع دستورات اسلام و مجموعه فضايل اخلاقى در جامعه تجسم داشته به اين عنوان كه وجهه اصلى همّت او اسلام و مسائل اخروى است و مسائل دنيوى براى او به عنوان غايت و هدف اصلى واقع نشده است، مطرح باشد».

«اين مسائلى كه من اشاره مى‌كنم، بحث‌هاى طولانى دارد؛ چه بسا شما اين مسائل را روى منابر، بهتر از ما مطرح كرده باشيد؛ البته برادران توجه دارند اينها فقط جنبه تذكر و ياد آورى دارد، يعنى مسائلى كه خود انسان مى‌داند، اما از آنها غافل است و چه بسا به آنها توجه ندارد، همان مسائل مورد غفلت بايد گاهى به صورت تذكر مطرح شود».

«پس برادران ان شاء الله تعالى توجه كنيد، من نمى‌گويم خودم عامل به اين حرفها هستم؛ ولى به اين مسائل اعتقاد دارم و اين مطالب را در درجه اول براى خودم و سپس براى شما بيان مى‌كنم. دعا كنيد همگى بتوانيم يك سرباز واقعى، يك خدمتگزار و روحانى مورد رضاى حضرت بقيه الله روحى له الفداء باشيم».

موضوع اصلى اين جلسات و درس‌هاى اخلاق، متن قرآن و روايات معصومين: است كه معظم له با بيانى شيوا و زبانى گويا و دلنشين و قلبى سرشار از حبّ آل الله: به شرح و تبيين آن پرداخته‌اند كه با كمترين دخل و تصرف و با