اخلاق فاضل - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٨٣ - درس نهم بلايا و خوشى ها

در اين روايت حضرت صادق (ع) نكات قابل توجّهى وجود دارد:

١- نزول نعمت نبايد انسان را فريب دهد كه چون مثلًا محبوب خداوند بوده و خداى متعال از او راضى است اين نعمتها را به سويش سرازير كرده است.

در نقطه مقابل، انسان گاهى از اوقات تصور مى‌كند وقتى رنج و ناراحتى به او روى مى‌آورد اين نشانه كم لطفى خداوند تبارك و تعالى در مورد او است، [١] در

[١]. عَنْ أَمِيرِالْمُؤْمِنِينَ (ع): مَنْ ضُيِّقَ عَلَيْهِ فِى ذَاتِ يَدِهِ فَلَمْ يَظُنَّ أَنَّ ذَلِكَ حُسْنُ نَظَرٍ مِنَ اللَّهِ لَهُ فَقَدْ ضَيَّعَ مَأْمُولًا وَ مَنْ وُسِّعَ عَلَيْهِ فِى ذَاتِ يَدِهِ فَلَمْ يَظُنَّ أَنَّ ذَلِكَ اسْتِدْرَاجٌ مِنَ اللَّهِ فَقَدْ أَمِنَ مَخُوفا. (بحار الأنوار، ج ٦٩، باب ٩٤، ص ١؛ تحف العقول، ص ٢٠٠) كسى كه تنگدست شد و آن را لطف و عنايت خدا به حساب نياورد پاداشى (اخروى) را كه براى او اميد آن مى‌رفت تباه ساخته. و به عكس، آن كسى كه گشايشى در مالش پديد آمد، و آن را چون دامى پنهان و تدريجى قلمداد نكرد خود را از مسأله خطرناكى ايمن دانسته است.