برادران عزيز! هنگامى كه وارد درس خارج مى‌شويد، ابتداى فعاليّت و جديّت شما است. نبايد تصوّر كنيد كه مراحل علمى را گذرانده و حالا ديگر مى‌توانيد با فراغتِ بال به امور علمى در درس خارج رسيدگى كرد خواه به نتيجه برسيد يا نرسيد، اهميت ندارد! خير، چنين نيست.

بنده نسبت به بعضى از آقايان كه نوار مى‌گيرند يا مطالب را مى‌نويسند كه تأمل و دقت در مسائل را به بعد موكول مى‌كنند انتقاد دارم، مگر چقدر از عمر ما باقى مانده است؟! اين همه مسائل و علوم باقى مانده، اين همه گرفتارى و اين همه وظيفه و مسئوليت، به ما اجازه نمى‌دهد كه بررسى اين مطالب را به تأخير بيندازيم و يا دو- سه دوره اصول بخوانيم.

سفارش من اين است كه حتى اگر برادران خودشان نظرياتى دارند آن را ثبت كنند. اگر طلبه‌اى هر مطلبى را كه به ذهنش مى‌آيد ثبت كرد، ممكن است اين نوشته‌ها در مراجعه بعدى منشأ تكامل بشود؛ ولى اگر آن را ثبت نكند فراموش مى‌شود؛ به طورى كه تا آخر عمر هم ديگر به ذهن انسان نمى‌آيد. گاهى در بعضى از نوشته‌هاى من مطالبى وجود دارد كه وقتى با آنها بر خورد مى‌كنم، به خاطر اين كه مدتى فاصله شده است به نظر من ناآشنا مى‌آيد يا اصلًا به ذهنم نمى‌آيد كه اين مطلب به ذهن من رسيده است؛ در حالى كه مربوط به خودم بوده است.

آنقدر سوال پيش روى ما قرار گرفته است كه به ما اجازه نمى‌دهد با فراقت و راحتى با مباحث علمى برخورد كنيم. البته گاهى ضرورت اقتضا مى‌كند كه همه به جبهه بروند [١] يا طلبه‌اى يكى از پستهاى خالى نظام جمهورى اسلامى را قبول كند.

[١]. اين چند روز تعطيلى رسمى حوزه موقعيت خوبى است تا آقايان سرى به جبهه ها بزنند، خصوصاً با شدت نياز به مبلِّغ كه در جبهه‌هاى جنوب وجود دارد و موقعيت تبليغى جبهه هم در حال حاضر به حسب فراغت و تعداد زياد رزمندگان حائز اهميت است. اميدوارم خداوند تبارك و تعالى ما را در انجام وظايف و مسئوليتها موفق بدارد- ان شاء الله تعالى-.

(اين حاشيه از متن آيت الله العظمى فاضل لنكرانى استفاده شده است. سيرى كامل در اصول فقه، ج ٢، ص ١٨٤، درس ١١٦)