اخلاق فاضل - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١٨٨ - درس بيست و هفتم فضايل علم

در آن دعا از خداوند مى‌خواهد كه خودش وارث چشمش نباشد، بلكه چشم وارث او باشد؛ مقصود حضرت آن است كه تا من هستم، از اين نعمتها محروم نشوم- به‌ويژه چشم- اين نعمت بزرگ الهى كه براى اهل علم، نقش حياتى دارد تا انسان حيات دارد، وجود داشته باشد.

رسول اكرم (ص) در روايت معروف مى‌فرمايد: «

مَنْ عَرَفَ نَفْسَهُ فَقَدْ عَرَفَ رَبَّهُ‌

». [١]

[١]. قَالَ النَّبِى عليه وآله السلام: مَنْ عَرَفَ نَفْسَهُ فَقَدْ عَرَفَ رَبَّهُ ثُمَّ عَلَيْكَ مِنَ الْعِلْمِ بِمَا لَا يَصِحُّ الْعَمَلُ إِلَّا بِهِ وَ هُوَ الْإِخْلَاص. (بحارالأنوار، ج ٢، باب ٩، ص ٣٢) هر كس خود را شناخت پروردگارش را شناخته است، پس [از شناختن پروردگار از روى علم و دانش‌] بر تو باد به علم و دانشى كه جز به وسيله آن، عمل و كار درست نمى‌شود، و آن اخلاص و پاكدلى است [عمل از روى علم و دانش؛ يعنى از روى اخلاص به جا آورده شود، نه از روى ريا و خودنمايى‌].