در گذشته، طاغوت برنامه خود را با فجيع‌ترين و بدترين وضعيت پياده مى‌كرد، امروز هم عده اى از روشنفكرهايى كه در باطن با اسلام مخالفند و نمى‌توانند مخالفت خود را در ظاهر مطرح كنند، حمله خود را متوجه فقها و روحانيت مى‌كنند. اين برنامه‌ريزى‌ها و دشمنى‌ها بهترين دليل براى اين است كه كار و مقام علمى علما و روحانيت- كه فقاهت است- بسيار پر ارزش است.

از طرفى هم متأسفانه برخى اشخاص- كه ادعاى بعضى از مقامات علمى را هم دارند- يا حتى برخى از طلاب كه در اول راه يا نيمه راه بوده و هنوز معناى فقاهت را درك نكرده‌اند و حتى مزه آن را نچشيده‌اند- اگر حمل بر صحت كنيم، به علت جهل و ناآگاهى- به خود اجازه مى‌دهند در رابطه با اين امر مهم، سخنرانى كرده يا قلم‌فرسايى كنند.

چند سال پيش، در سمينارى كه در مدرسه فيضيه برگزار شد و جمعى از دانشجويانِ دانشگاه هاى تهران در آن حضور داشتند، صحبت كردم. در آنجا به صورتى كه مورد تأييد همه حاضران بود اثبات كردم كه مشكل‌ترين علم ميان علوم، همين علمى است كه ما طلبه ها مشغول تحصيل آن هستيم و دليل آن بسيار روشن و بارز است؛ چقدر وقت لازم است تا يك طلبه خوش استعداد كه همواره مشغول درس و بحث باشد به مرحله اجتهاد برسد؟! آيا امكان دارد كسى كمتر از بيست و پنج سال به اجتهاد برسد؟! اگر در تاريخ ديده ايد فلان شخصيت در سن پانزده سالگى مجتهد شده به اين دليل است كه در آن دوران رسيدن به درجه اجتهاد خيلى آسان بوده است، علاوه اين كه بعضى اشخاص نبوغ خاصى داشته‌اند كه در آن سن كم به مرحله اجتهاد رسيده‌اند وگرنه معمولًا كسى دركمتر از بيست و پنج سال نمى‌تواند به مرحله اجتهاد برسد؛ ولى در علوم جديد، شخص پس از دوره دبيرستان بعد از هفت الى هشت سال درس خواندن، به مرحله دكترا مى‌رسد. در كدام مقاله، مجله و رسانه شنيده‌ايد كه مثلًا فلان علم، بيست سال وقت لازم دارد؟!

اين علمى كه من و شما با آن سر و كار داريم مشكل‌ترين علوم عالَم است و اين به خاطر ارزش و اهميت اين علم و ارتباطى است كه با آخرين قانون الهى دارد.

در تفسير يك قانون اساسى كه خود بشر وضع مى‌كند، كارشناسان دچار هزار