اصول فلسفه و روش رئاليسم
(١)
مقاله چهاردهم خداى جهان و جهان
١ ص
(٢)
چرا بشر در جستجوى خدا است
٣ ص
(٣)
آيا تحقيق در باره خدا در امكان بشر است
٦ ص
(٤)
فايده بحث و تحقيق در باره خدا
٨ ص
(٥)
ظرفيت انديشه بشر از نظر تحقيق در باره خدا
١٠ ص
(٦)
آيا فرشيه خدا يك فرضيه كهنه و منسوخ است
١٣ ص
(٧)
مناط احتياج اشياء به علت
١٧ ص
(٨)
پديدههاى بىفايده و پديدههاى زيانبار
١٨ ص
(٩)
ارزش روش استدلالى و قياسى
٢٠ ص
(١٠)
عدم درك صحيح مفهوم خدا
٢٣ ص
(١١)
هيچ پديده خالى از فايده نيست
٢٥ ص
(١٢)
بحث شرور و بديها
٢٦ ص
(١٣)
جهان آفرينش آفريدگارى دارد
٣٣ ص
(١٤)
راه دل يا راه فطرت
٣٤ ص
(١٥)
راه حس و علم يا راه طبيعت
٣٩ ص
(١٦)
1-تشكيلات و نظامات
٣٩ ص
(١٧)
2-هدايت و راهيابى
٤٨ ص
(١٨)
3-حدوث و پيدايش عالم
٥٤ ص
(١٩)
راه عقل يا راه استدلال و فلسفه
٥٥ ص
(٢٠)
براهين فلسفى در شكلها مختلف
٥٩ ص
(٢١)
جهان آفرينش آفريدگارى دارد
٦٤ ص
(٢٢)
طرح صحيح مسأله خدا
٦٥ ص
(٢٣)
نسبت هستى اشياء با هستى خداوند
٦٨ ص
(٢٤)
تمثيل-
٦٨ ص
(٢٥)
تطبيق و توضيح-
٧٥ ص
(٢٦)
بيان اول- برهان صديقين
٧٧ ص
(٢٧)
بيان دويم- برهان حدوث
٨٩ ص
(٢٨)
تنبيه و تذكر-
٩٦ ص
(٢٩)
ما خدا را چگونه تصور مىكنيم
٩٩ ص
(٣٠)
خدا يكى است
١٠٨ ص
(٣١)
اشكال-
١٢١ ص
(٣٢)
صفات خدا
١٢٦ ص
(٣٣)
خداى هستى همه كمالات هستى را دارد
١٢٦ ص
(٣٤)
اشكال-
١٤٢ ص
(٣٥)
اشاره-
١٤٤ ص
(٣٦)
آفرينش جهان
١٤٥ ص
(٣٧)
اشكال-
١٥٣ ص
(٣٨)
كثرت و ترتيب قياسى اجزاى جهان
١٥٤ ص
(٣٩)
عوالم كلى هستى
١٥٤ ص
(٤٠)
قضا و قدر
١٦٠ ص
(٤١)
معنى قضا و قدر
١٦٢ ص
(٤٢)
آيا قضا و قدر قابل تغيير است
١٦٧ ص
(٤٣)
خير و شر و سعادت و شقاوت
١٧١ ص
(٤٤)
اشكال- اول
١٧١ ص
(٤٥)
اشكال- دوم
١٧٣ ص
(٤٦)
پايان جهان
١٧٤ ص
(٤٧)
مسائلى كه در اين مقاله به ثبوت پيوسته است
١٧٦ ص
 
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص

اصول فلسفه و روش رئاليسم - العلامة الطباطبائي - الصفحة ٦٧ - طرح صحيح مسأله خدا

........... .

كه آيا جهان مجموع هستى‌هائى كه- همه معلول و متكى بغير خود مى‌باشند- بيك يا چند هستى كه قائم بذات- و متكى بخود و ثابت و پا بر جا باشد متكى است يا خير- بعبارت ديگر اين چيزها كه ما حسا و عملا- با آنها روبرو هستيم- به حكم وابستگى آنها به غير خودشان- و به حكم اينكه در معرض تغيير- و تحول و حدوث و زوال مى‌باشند- و به حكم محدوديت وجودشان- و اينكه در چهار چوب يك تعين بالخصوص قرار دارند- نشانه‌هاى قطعى از امكان دارند- و همه ممكن الوجود مى‌باشند- و هستى آنها از ناحيه غير است نه از ناحيه ذات- آيا اين ممكنات متكى و منتهى به موجودى كه- آن موجود واجب بالذات باشد مى‌باشند يا خير- دو نكته لازم است كه در آغاز مساله طرح و يادآورى شود- ١ فعلا در باره ماهيت يا وحدت واجب بحثى نداريم- بحث ما فقط در باره اينست كه- آيا همه امكانها از وجوب ذاتى سر چشمه مى‌گيرد يا خير- اما اينكه آن وجوب ذاتى مادى است يا غير مادى- آيا واحد است يا كثير- در مباحث بعدى و با ادله ديگرى- در باره آنها بحث خواهد شد- .

٢ اينكه مى‌گوئيم همه ممكنات- منتهى بواجب الوجود مى‌شود- نه به اين معنى است كه جهان- از لحاظ ابعاد مكانى متناهى است- و واجب الوجود در ماوراى مكان است و آخرين حد مكان- مرز وجود واجب الوجود است- و نه باين معنى كه زمان متناهى است- و اگر بعقب بر گرديم و دفتر زمان را ورق بزنيم- به اولين برگ اين دفتر مى‌رسيم- و ما قبل اولين برگ خداوند- واجب الوجود قرار گرفته است- .

اينها يك سلسله تصورات عاميانه است- در باره خداوند و همين‌ها سبب مى‌شود- مسئله بصورت غلطى براى ما طرح شود- و براى هميشه گمراه و در اشتباه بمانيم- متاسفانه وقتى كه به فلسفه‌هاى اروپائى نگاه مى‌كنيم- غالبا چه الهى و چه مادى- تصورشان در باره خدا از اين قبيل بوده است- خدا را يا در آسمانها و بالاتر از آنها جستجو مى‌كنند- و يا در لحظه آغاز عالم- .

خواننده محترم از هم اكنون بايد بداند- كه خداى حقيقى خدائى كه- پيامبران واقعى او را معرفى كرده‌اند- خدائى كه حكمت الهى اسلامى آنرا مى‌شناسد- نه در آسمان است و نه در زمين- و نه در مافوق آسمانها و نه در ظلمات و نه در آغاز عالم- در همه زمانها و همه مكانها است- و به همه چيز محيط است- فَأَيْنَمٰا تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللّٰهِ - وَ هُوَ اللّٰهُ فِي السَّمٰاوٰاتِ وَ فِي الْأَرْضِ - وَ هُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ مٰا كُنْتُمْ - وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللّٰهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَ قَلْبِهِ - اينما تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللّٰهِ - بس كه هست از همه سو و ز همه رو راه به تو به تو بر گردد اگر راهروى گردد