پاسخ به پرسشهاى مذهبى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٨ - ٣- چرا در مسائل دينى تقليد كنيم؟

٣- چرا در مسائل دينى تقليد كنيم؟

انسان هنگامى كه چشم به اين جهان مى‌گشايد چيزى بلد نيست، ناچار بايد از تجارب ديگران استفاده كند و از اندوخته‌هاى علمى افرادى ديگر بهره‌مند شود؛ زيرا پيمودن راه پر پيچ و خم زندگى در هر قدمى به «علم و دانش» شديداً محتاج است.

اساساً زندگى روى دو پايه محكم و اساسى استوار است و آن دو پايه عبارت است از «دانستن» و «به كار بستن» و به كار بستن نيز به دانستن نيازمند است، روى همين اصل نخستين قدم زندگى از دانستن شروع مى‌شود.

اين‌جاست كه يكى از غرايز انسان وى را امداد مى‌كند و راه و رسم زندگى و كمال و سعادت را به روى او باز مى‌كند و آن غريزه «اقتباس» و «تقليد» است. همه مى‌دانيم كه كودك در اثر همين غريزه (تقليد) كم كم حرف زدن و آداب نشست و برخاست را از پدر و مادر ياد گرفته و هر روز مرحله‌اى از مراحل زندگى را طى مى‌كند و هرچه بزرگتر مى‌شود به فراگرفتن علوم و افكار ديگران و پيروى از آنان توجّه بيشترى پيدا مى‌كند تا رفته رفته با موجودات اين عالم آشنا شود و به وظايف خود پى ببرد.

ولى در اين‌جا يك نكته اساسى وجود دارد كه لازم است مورد توجّه قرار گيرد و آن اين است كه تقليد و پيروى از افكار و روش ديگران بطور كلّى صحيح نيست، بلكه تقليد داراى اقسامى است: