ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٤٧ - منظور آيه چيست؟

گفته شده: آنهايى را كه از خانه‌هايشان بيرون كردند با آنهايى را كه با دادن فديه نجات ميدادند دو گروه بودند ليكن هر دو يهودى بودند و خداوند آنان را بر اين جريان آگاه كرد.

ابو مسلم اصفهانى ميگويد: منظور اين نيست: كه در اثر فديه واجبى را عملى و در نتيجه بيرون كردن حرامى را مرتكب ميشوند و از اين رو ايمان ببرخى از كتاب آورده‌اند بلكه منظور بيان اوصاف محمد ٦ و غير او است (يعنى بعضى از تورات را كه مربوط به پيامبر اسلام نيست ايمان آوردند و قسمت ديگر را كه در باره آن وجود مقدس است انكار كردند)( فَما جَزاءُ مَنْ يَفْعَلُ ذلِكَ مِنْكُمْ إِلَّا خِزْيٌ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا ...)- پس نيست كيفر كسى كه چنين كارى را انجام دهد مگر خوارى و ذلت در زندگانى دنيا در باره خوارى و ذلتى كه خداوند آنان را مبتلا كرد در اثر گناهى كه در پيش انجام دادند چند قول است.

١- منظور فرمانى است كه خداوند بر پيامبر اسلام فرستاد كه قاتل را در برابر عملش قصاص كند و از ستمگر بنفع ستمديده انتقام بكشد.

٢- منظور گرفتن جزيه و ماليات است از آنان تا زمانى كه بر طبق مقررات «ذمّه» عمل نمايند آنهم با خوارى و كوچكى.

٣- منظور از خوارى در دنيا اين است كه پيامبر اسلام يهود بنى النضير را از خانه‌هايشان تا روز قيامت بيرون كرد و يهود بنى قريظه را كشت و بچه‌هايشان را اسير نمود.

(وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ يُرَدُّونَ إِلى‌ أَشَدِّ الْعَذابِ ...)- و در روز جزا گرفتار عذاب بزرگى خواهند شد.

يعنى تنها خوارى و ذلت دنيوى براى آنان كافى نيست و جبران گناه آنان را نخواهد نمود بلكه در روز قيامت نيز گرفتار عذاب بزرگى خواهند شد و آن عذابى است كه خداوند براى دشمنانش آماده نموده و اميد آزادى به هيچ وجه در آن را ندارد.

(وَ مَا اللَّهُ بِغافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ ...)- و خداوند غافل از كردار شما نيست.