فرهنگ قرآن - مرکز فرهنگ و معارف قرآن - الصفحة ٣٢٧ - اهانت به مشركان
صغار عند اللّه ....
انعام (٦) ١٢٣ و ١٢٤
ونسوق المجرمين إلى جهنّم وردا. [١]
مريم (١٩) ٨٦
٢٣) اهانت به گناهكاران با تشبيه آنان به خران رميده از شير درنده:
عن المجرمين* كأنّهم حمر مّستنفرة* فرّت من قسورة.
مدثر (٧٤) ٤١ و ٥٠ و ٥١
اهانت به معترضان تغيير قبله
٢٤) سفيه قلمداد شدن اعتراضكنندگان به تغيير قبله از بيتالمقدس به كعبه، از سوى خداوند:
سيقول السّفهاء من النّاس ما ولّيهم عن قبلتهم الّتى كانوا عليها ....
بقره (٢) ١٤٢
اهانت به محمّد (ص)
٢٥) برخورد توهين آميز منافقان با پيامبر (ص) با ذليلتر خواندن آن حضرت:
يقولون لئن رّجعنا إلى المدينة ليخرجنّ الأعزّ منها الأذلّ .... [٢]
منافقون (٦٣) ٨
٢٦) اهانت تعدادى يهودى به پيامبر (ص):
يأيّها الّذين ءامنوا لاتقولوا رعنا وقولوا انظرنا .... [٣]
بقره (٢) ١٠٤
من الّذين هادوا يحرّفون الكلم عن مّواضعه ويقولون سمعنا وعصينا واسمع غير مسمع ورعنا ليّا بألسنتهم وطعنا فى الدّين ....
نساء (٤) ٤٦
٢٧) اهانت منافقان به پيامبر (ص) با نسبت دادن خوشباورى به آن حضرت:
ومنهم الّذين يؤذون النّبىّ ويقولون هو أذن ....
توبه (٩) ٦١
٢٨) نهى خداوند از كاربرد كلماتى موهن براى پيامبر (ص):
يأيّها الّذين ءامنوا لاتقولوا رعنا وقولوا انظرنا ....
بقره (٢) ١٠٤
من الّذين هادوا يحرّفون الكلم عن مّواضعه ويقولون سمعنا وعصينا واسمع غير مسمع ورعنا ليّا بألسنتهم وطعنا فى الدّين ....
نساء (٤) ٤٦
اهانت به مشركان
٢٩) مشركان، مورد اهانت از سوى ابراهيم (ع) بعد از احتجاج با آنان:
ولقد ءاتينآ إبرهيم رشده ...* قال أفتعبدون من دون اللّه ...* افّ لّكم ولما تعبدون من دون اللّه أفلاتعقلون. [٤]
انبياء (٢١) ٥١ و ٦١ و ٦٧
[١] سوق دادن گناهكاران به سوى جهنّم، آن هم با تعبير «ورداً» كه به حركت عطشان به سوى آب گفته مىشود، حكايت دارد كه آنان، همانند حيوانات رانده مىشوند و اين اهانتآميز است.
[٢] در شأن نزول آيه آوردهاند كه پيامبر (ص) به همراه گروهى از صحابه از غزوه بنىمصطلق به مدينه باز مىگشتند كه «عبداللَّهبنابىّ» سركرده منافقان مدينه، اظهار داشت: وقتى محمّد (ص) برگشت او را از مدينه بيرون خواهيم كرد و از آن جضرت به «اذل» تعبير كرد. (مجمعالبيان، ذيل آيه)
[٣] «راعنا» واژهاى است عبرى و توهينآميز؛ ولى در زبان عربى به معناى طلب توجّه و مراقبت است. يهوديان با گفتن آن به پيامبر (ص) كاربرد عبرى آن را در نظر داشتند تا با آن به پيامبر (ص) توهين روا دارند. (الكشّاف، ذيل آيه)
[٤] «افّ» در اصل به معناى هر چيز كثيف و آلوده است و در توهين و اظهار تنفّر استعمال مىشود. (مفردات راغب)