فرهنگ قرآن - مرکز فرهنگ و معارف قرآن - الصفحة ٤٠ - استهزاگران انبيا
١٩) استهزاى رسولان پيش از پيامبر (ص) از سوى كافران:
ولقد استهزئبرسل مّن قبلك ....
انعام (٦) ١٠
ولقد استهزئ برسل مّن قبلك ....
رعد (١٣) ٣٢
ألم يأتكم نبؤا الّذين من قبلكم ... جآءتهم رسلهم بالبيّنت فردّوا أيديهم فى أفوههم .... [١]
ابراهيم (١٤) ٩
ولقد أرسلنا من قبلك فى شيع الأوّلين* وما يأتيهم مّن رّسول إلّاكانوا به يستهزءون.
حجر (١٥) ١٠ و ١١
ولقد استهزئبرسل مّن قبلك ....
انبياء (٢١) ٤١
٢٠) مهلت دادن خداوند به كفرپيشگان استهزاگر انبياى گذشته:
ولقد استهزئ برسل مّن قبلك فأمليت للّذين كفروا ثمّ أخذتهم فكيف كان عقاب.
رعد (١٣) ٣٢
٢١) استهزاى پيامبران الهى، سيره مداوم كافران:
ولقد استهزئبرسل مّن قبلك فحاق بالّذين سخروا منهم مّا كانوا به يستهزءون.
انعام (٦) ١٠
وما يأتيهم مّن رّسول إلّاكانوا به يستهزءون.
حجر (١٥) ١١
... ما يأتيهم مّن رّسول إلّاكانوا به يستهزءون.
يس (٣٦) ٣٠
فلمّا جاءتهم رسلهم بالبيّنت فرحوا بما عندهم مّن العلم وحاق بهم مّا كانوا به يستهزءون.
غافر (٤٠) ٨٣
وما يأتيهم مّن نّبىّ إلّاكانوا به يستهزءون.
زخرف (٤٣) ٧
٢٢) تمسخر انبيا، از سوى دانشمندان مخالف پيامبران:
فلمّا جاءتهم رسلهم بالبيّنت فرحوا بما عندهم مّن العلم وحاق بهم مّا كانوا به يستهزءون.
غافر (٤٠) ٨٣
٢٣) برخورد استهزاگرانه مردم با پيامبران، بسى حسرتآور و اندوهبار:
يحسرة على العباد ما يأتيهم مّن رّسول إلّاكانوا به يستهزءون.
يس (٣٦) ٣٠
٢٤) تمسخر پيامبران، مصداقى از جرم و تبهكارى كافران:
وما يأتيهم مّن رّسول إلّاكانوا به يستهزءون* كذلك نسلكه فى قلوب المجرمين.
حجر (١٥) ١١ و ١٢
٢٥) استهزاى انبيا، مصداقى روشن از كفر كافران:
ذلك جزاؤهم جهنّم بما كفروا واتّخذوا ءايتى ورسلى هزوا. [٢]
كهف (١٨) ١٠٦
استهزاگران انبيا
٢٦) استهزاگران انبيا، افرادى مجرم:
وما يأتيهم مّن رّسول إلّاكانوا به يستهزءون* كذلك نسلكه فى قلوب المجرمين. [٣]
حجر (١٥) ١١ و ١٢
[١] «فردّوا أيديهم فى أفواههم» مىتواند به معناى دست بر دهان گذاشتن براى استهزا باشد.
[٢] با توجّه به اينكه استهزاى انبيا را به صورت عطف بر كفر كافران آورده، از باب ذكر خاص پس از عام و مفيد تأكيد است.
[٣] مرجع ضمير «نسلكه» مىتواند «استهزا»، يعنى مصدر «يستهزءون» باشد.