طلاب علوم دینیه کنکور ورودی ندارند و لذا ممکن است کسی که صلاحیت‌ ورود در این مؤسسه مقدس را ندارد وارد شود ، و چون امتحانی در کار نیست‌ طلاب در بالا رفتن از کتاب پائین‌تر به کتاب بالاتر آزادند و بدیهی است‌ که بسیار اتفاق می‌افتد که افرادی پیش از آنکه مراتب پائین‌تر را طی کنند گام به بالا می‌گذارند و تحصیلاتشان متوقف و خودشان دلسرد می‌گردند .
طلاب استعداد یابی نمی‌شوند و در نتیجه ممکن است کسی که استعداد فقاهت‌ یا فلسفه یا کلام یا ادبیات یا تاریخ یا تفسیر و غیره دارد ، در غیر رشته‌ای که استعداد دارد بیفتد و استفاده کامل از وجودش نشود .
رشته‌های تحصیلی علوم دینیه اخیرا بسیار به محدودیت گرائیده و همه‌ رشته‌ها در فقاهت هضم شده و خود رشته فقه هم در مجرائی افتاده که از صد سال پیش به این طرف از تکامل باز ایستاده است [١] .
یکی از نواقص دستگاه روحانیت آزادی بی‌حد و حصر لباس روحانیت است .
تدریجا روحانیین از لحاظ لباس با دیگران متفاوت شده‌اند و لباس مخصوص‌ پیدا کرده‌اند همچنانکه سپاهیان و نظامیان و برخی اصناف دیگر نیز لباس‌ مخصوص دارند .
در تشکیلات روحانی - برخلاف سایر تشکیلات - هر کسی بدون مانع و رادع‌ می‌تواند از لباس مخصوص آن استفاده کند . بسیار دیده

[١] رجوع شود به صفحه ١٢٤ همین کتاب .