این سه جور تفسیر : یکی آن تفسیری که یک دشمن حسین باید تفسیر بکند . یکی تفسیری که خود حسین تفسیر کرده است که قیام او در راه حق بود . یکی‌ هم تفسیری که دوستان نادانش کردند و از تفسیر دشمنانش خیلی خطرناکتر و گمراه کن‌تر و دورتر است از روح حسین بن علی . اما قسمت دوم که چرا ائمه دین اینهمه تأکید کردند که مجلس عزا بپا دارید ؟ این هم به همین دلیل که عرض کردم ، چون امام حسین کشته نشد برای‌ منفعت شخصی ، امام حسین کشته نشد برای اینکه خودش را فدای گناهان امت‌ کرده باشد ، امام حسین در راه حق کشته شد ، در راه مبارزه با باطل کشته‌ شد ، ائمه دین خواستند مکتب حسین در دنیا باقی بماند ، شهادت حسین به‌ صورت یک مکتب ، مکتب مبارزه حق با باطل برای همیشه باقی بماند ، و الا چه فایده به حال امام حسین که ما گریه بکنیم یا نکنیم ، و چه فایده به‌ حال خود ما دارد که صرفا بنشینیم یک گریه‌ای بکنیم و بلند شویم و برویم . ائمه دین خواستند قیام امام حسین به صورت یک مکتب و به صورت یک مشعل‌ فروزان همیشه باقی بماند . این یک چراغی است از حق ، از حقیقت دوستی ، از حقیقت خواهی . این یک ندائی است از حق طلبی ، از حریت ، از آزادی‌ . این مکتب حریت و این مکتب آزادی و این مکتب مبارزه با ظلم را خواستند برای همیشه باقی بماند . در زمان خود ائمه اطهار که این دستور صادر شد ، سبب شد که جریانی زنده و فعال و انقلابی به وجود آید . نام‌ امام حسین شعار انقلاب علیه ظلم گشت . یک عده شاعر انقلابی به وجود آمد : کمیت اسدی به وجود آمد ، دعبل خزاعی به وجود آمد . دعبل خزاعی می‌دانید کیست ؟