فکر زمان بوده و وسیله هدایت مردم بوده است ، و همان کتاب در زمان‌ دیگر اسباب گمراهی است . ما کتابها داریم که در گذشته وظیفه خود را انجام داده‌اند و صدها و هزارها نفر را هدایت کرده‌اند ولی همان کتابها در زمان ما کسی را هدایت نمی‌کند ، سهل است ، اسباب گمراهی و شک و حیرت‌ و مردم می‌باشند ، از کتب ضلال باید شمرده شود ، خرید و فروش آنها ، طبع‌ و نشر آنها خالی از اشکال نیست . عجب ! کتابی که هزارها بلکه دهها هزار را در گذشته هدایت کرده است‌ حالا از کتب ضلال است ؟ بلی ، جز کتاب آسمانی و گفتار واقعی معصومین ، هر کتاب دیگر را که در نظر بگیریم یک رسالتی دارد برای یک مدت موقت‌ و محدود ، آن مدت که گذشت آن رسالت تمام می‌شود . این مطلب که عرض کردم یک مسئله مهم اجتماعی است و هنوز برای ما به‌ صورت یک معما و یک مجهول که باید آن را حل کرد طرح نشده است . من‌ انتظار ندارم که در این جلسه کاملا مطلب روشن شود . مکرر باید گفته شود تا ما باور کنیم که وسائل هدایت هر زمانی مخصوص خود آن زمان است . لازم‌ است شواهدی از متن اسلام بر این مطلب بیاورم تا معلوم شود در آثار اسلامی‌ به این مطلب توجه داده شده . آیه‌ای در ابتدای سخنرانی خواندم : " « ادع الی سبیل ربک بالحکمة و الموعظة الحسنة و جادلهم بالتی هی احسن »" این آیه کریمه به اتفاق‌ مفسرین ، سه وسیله مختلف برای دعوت و هدایت مردم ذکر کرده و هر یک از این سه وسیله برای یک مورد مخصوص است . می‌فرماید : مردم را به راه‌ پروردگارت بخوان . کلمه " رب " هر جا که ذکر می‌شود عنایتی است به‌ معنی تربیت . چون مقام ، مقام دعوت و تربیت است با کلمه