جهانى سازى درعرصه فرهنگ و سياست - شیرودی، مرتضی - الصفحة ٢٢
در يك جمع بندى كلّى، رابرتسون فرآيند جهانىخواهى و جهانىسازى كاپيتاليسم و ويژگىهاى آن را به قرار زير مطرح مىكند:
١. مرحله بدوى: اين مرحله در اروپا و در سالهاى ١٤٠٠ تا ١٧٥٠ رخ داد. تجزيه كليسا، ظهور جوامع دولت- ملّت و استعمار كشورهاى ضعيف، مشخصه اين مرحله است.
٢. مرحله نخستين: مرحله آغازين از سال ١٧٥٠ تا ١٨٥٠ ادامه داشت كه بروز مسائل شهروندى و انعقاد نخستين قراردادهاى بينالمللى از نشانههاى آن است.
٣. مرحله جهش: در مرحله جهش، كه به سالهاى ١٨٧٥ تا ١٩٢٥ باز مىگردد، بشر شاهد مهاجرتها در سطح وسيع و جنگهاى بزرگ چون جنگ جهانى اوّل بود.
٤. مرحله سلطهگرايى: در سالهاى ١٩٢٥ تا ١٩٦٩، با بروز جنگ جهانى دوم، تأسيس جامعه ملل و سازمان ملل متحد، آغاز جنگ سرد و افزايش كشورهاى جهان، جهانىسازى شتاب بيشترى به خود گرفت.
٥. مرحله عدم قطعيّت: از سال ١٩٦٩ به بعد، فعاليت وسيع رسانههاى گروهى، تشديد جنگ سرد و تلاش براى دست يابى به سلاحهاى مرگبارتر موجب شد كه ساكنان كره زمين، اعتماد كمترى به روند تحولات جهانى داشته باشند.
٦. مرحله جهانىسازى: مرحله جديد با پايان جنگ سرد، فروپاشى شوروى سابق، حمله آمريكا به عراق و طرح نظم نوين جهانى (طرح نظام تك قطبى) به رهبرى آمريكا آغاز شده است. اين پديده، با تحولات گسترده تكنولوژى در زمينه اينترنت، تأسيس سازمان تجارت جهانى و نيز وحدت پولى يازده كشور اروپايى همراه است. «١»