ارائه شده از سوى كميته منتخب وزير دفاع به رياست دان مريدور- كه نگاه امنيتى اسرائيل را مطالعه و بررسى نمود- ترجيح آتش بر تاكتيك و [پيش‌رفت در] مناطق خشكى آشكار است. اما امنيت، اصطلاحى است برگرفته از دنياى نبرد و امتداد سياست با ابزارهاى ديگر كه احياناً با هدف ايجاد تغيير و يا ديكته كردن نتايج سياسى دنبال مى‌شود. آن كه تمامى اهتمام خود را صرف از بين بردن تانك‌هاى دشمنى مى‌كند كه به مرزهايش نزديك شده‌اند، در واقع بر حمايت از كشور، و نه امنيت آن متمركز شده است ... اما ترديد وجود دارد كه نبردِ مبتنى بر به كارگيرى آتش، دشمن را به بى تعادلى و احساس شكست بكشاند، به طورى كه خواستار آتش بس و يا حاضر به تسليم شدن باشد اسرائيل در اثناى اين جنگ تحركات خود را بر اساس دو انديشه انجام داد:
اول اينكه بايد بر ضد حكومت لبنان وارد جنگ شد تا اين حكومت، حزب الله را منحل كند. اما اسرائيل در هر دو زمينه شكست خورد. چراكه مشخص گرديد حتى اگر چنين انگيزه‌اى در دولت لبنان بر ضد حزب الله وجود داشته باشد، اين دولت توان سياسى براى رويارويى با حزب الله و حاميانش يعنى ايران و سوريه را ندارد. فشار بر دولت سنيوره ممكن بود به متزلزل شدن دولت سنيوره و زيان ديدن منافع اسرائيل يعنى تحكيم دموكراسى مورد قبول غرب در لبنان منجر شود.
طيرا در ادامه مى‌گويد: سنيوره و ديگر سران سنى لبنانى حتى پيش از جنگ و به دنبال ترور رفيق حريرى براى تضعيف حزب الله انگيزه‌اى قوى داشتند. اين گروهها توان سياسى خود را به كاربستند ولى ناچار به همكارى با حزب الله و دولتى شدند كه حزب الله آن را تشكيل داد. از اين رو و به دليل انتقاد از به كارگيرى زور بر ضد حكومت لبنان از سوى هم پيمانان و كشورهاى ميانه رو عرب، اسرائيل به تدريج از انديشه حمله به كشور لبنان منصرف شد، هرچند به طور رسمى اين تصميم خود را بيان نكرد.
در مورد انديشه دوم، نيز بايد گفت حزب الله از ساختارى پيچيده برخوردار بود به طورى كه عناصر حزب الله بدون نياز به تحريك نيرويى و كمك رسانى، به طور تقريباً خودجوش تحرك داشتند. اين نيروها و پشتيبان‌هاى آنان در درون مجمتع‌هاى مسكونى و مخفيگاه‌ها پراكنده شده بودند. همين مسأله رويكرد اسرائيل را با شكست مواجه ساخت بمباران توپخانه‌اى و هوايى نيز در سركوب حريف و معادله كسب نتيجه در برابر هزينه صرف شده ناكام ماند. هزاران حمله هوايى و بيش از يكصد و پنجاه هزار بمب، تنها به ويرانى‌