بحث و بررسى‌ها درباره اين پيش نويس يك هفته ديگر ادامه پيدا كرد. در همين زمان رهبران اسرائيل نسبت به ورود سه لشكر ارتش اسرائيل به لبنان براى پاكسازى منطقه واقع در جنوب ليتانى و پاكسازى منطقه در راستاى تلاش براى متوقف ساختن پرتاب موشك‌هاى كاتيوشا به شمال اسرائيل ترديد داشتند. وزير دفاع، پرتز به انجام اين عمليات ترغيب مى كرد، گرچه اولمرت در اين اقدام ترديد داشت، اما در نهايت در روز چهارشنبه نهم آگوست با اين طرح موافقت كرد. وليكن درخواست كرد اين اقدام به زمانى‌ديگر موكول شود تا فرصت برقرارى تماس‌هاى سياسى به وجود آيد.
در روز دوازدهم آگوست، ليونى با شنيدن اين خبر بيدار شد كه «پيش نويس تعديل شده در شوراى امنيت از تفاهم‌هايى كه عصر روز گذشته با ولش صورت گرفته، برگشته است». نتيجه‌اى كه در اسرائيل شكل گرفت اين بود كه وى نمى‌تواند ادبيات جديد قطعنامه را بپذيرد. اولمرت گفت كه در صبح آن روز تصميم گرفته عمليات زمينى نظامى را به عنوان اهرم فشار تصويب نمايد و به اين ترتيب در قطعنامه شكل گرفته در سازمان ملل تعديل صورت گيرد. اولمرت مى‌گويد كه وى ترديدى ندارد كه تصميم وى مبنى‌بر گسترش عمليات زمينى باعث شد تا كفه ترازو در شوراى امنيت به نفع اسرائيل سنگين شود. چراكه اين تصميم موجب گرديد امريكايى‌ها تمام توان خود را براى به كارگيرند تا قطعنامه بر اساس ميل وخواسته اسرائيل تصويب شود.
فرانسوى‌ها نيز فهميدند كه نمى‌توانند بيش از اين تلاش كنند. بندهاى قطعنامه به گونه‌اى تغيير كرد كه اسرائيل مى‌توانست ادعا كند كه اهدافش محقق شده است. اين اهداف عبارت بودند از:
نيروى يونيفل تقويت شده، اشراف بر بندرگاهها و مرزهاى لبنان- سوريه، اشاره به مزارع شبعا به طور ابهام آميز، عقب‌نشينى ارتش اسرائيل از لبنان در برابر ورود ارتش لبنان و نيروى بين‌المللى به جنوب اين كشور. در نهايت قطعنامه ١٧٠١ با اجماع به تصويب رسيد و صادر شد.
آيا ارتش قربانى بود؟
از سناريويى كه در بالا و بر اساس گفته‌هاى اسرائيل درخصوص وقايع دوازدهم ژوئيه تا پايان جنگ بيان شد، مشخص مى‌شود كه مهمترين مشكل و معضلى كه اسرائيل با آن مواجه شد، ناتوانى اين رژيم در رويارويى نظامى با مقاومت اسلامى لبنان است. همين مسأله موجب شد نتايج سياسى تحقيرآميزى به بار آيد، چرا كه اسرائيل شهرت قدرت بازدارندگى‌اش را به شكل‌