٣- امنيت، آزادى و عدالت اجتماعى؛ ٤- دفع تجاوز دشمنان و استعمارگران؛ ٥- جلب امدادهاى غيبى؛ ٦- تربيت و سازندگى نفس؛ بهترين زمان و مكان براى انجام جهاد اكبر و مبارزه با طغيانگرى نفس، جبهه و ميدان جنگ است و به قول امام راحل قدس سره: «جبهه دانشگاه انسان سازى است» «١» و بسيارى از مقامات معنوى در آنجا تحصيل مى‌شود.
٧- جدا شدن صف مؤمنان حقيقى از ديگران؛ در مرحله گفتار و اعمالِ آسان، ممكن است شمار پيروان دين زياد باشد امّا در مقام اعمال سخت مثل جهاد با جان و مال است كه متدينان واقعى شناخته مى‌شوند. امام حسين عليه السلام مى‌فرمايد:
انَّ النَّاسَ عَبيدُ الدُّنْيا وَالدّينُ لَعِقٌ عَلى الْسِنَتِهِمْ يَحُوطُونَهُ ما دَرَّتْ بِهِ مَعايِشُهُمْ فَاذا مُحِصُّوا بِالْبَلاءِ قَلَّ الدَّيَّانُونَ» «٢» مردم تا زمانى كه زندگى‌شان رو به راه است (اظهار دين و ديانت مى‌كنند امّا در حقيقت) بندگان دنيا هستند و از دين، جز به مقدار چشيدن و مزه كردن، بهره‌اى ندارند (داراى ايمان قلبى و يقينى نيستند) و بنابر اين هر گاه زمان امتحان شود و سختى‌ها آنها را فراگيرد، دينداران حقيقى، اندك خواهند بود.