تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢٣ - ١- انفاق مايه فزونى است نه كمبود

و منادى ندا مى‌دهد خداوندا! براى آنها كه انفاق مى‌كنند عوضى قرار ده.

و منادى ديگرى ندا مى‌كند خداوندا! براى آنها كه امساك مى‌كنند تلفى قرار ده! و منادى ديگرى مى‌گويد: اى كاش مردم آفريده نمى‌شدند! و منادى ديگرى صدا مى‌زند اى كاش اكنون كه آفريده شدند، انديشه مى‌كردند كه براى چه آفريده شده‌اند"؟ [١] (منظور از اين مناديها كه ندا مى‌دهند فرشتگانند كه به فرمان خدا تدبير امور اين عالم مى‌كنند).

در حديث ديگرى از آن حضرت مى‌خوانيم:

من ايقن بالخلف سخت نفسه بالنفقه!:

" كسى كه يقين به عوض و جانشين داشته باشد در انفاق كردن سخاوتمند خواهد بود" [٢] همين معنى از امام باقر ع و امام صادق ع نيز نقل شده است.

اما مساله مهم اينست كه انفاق از اموال حلال و مشروع باشد كه خدا غير آن را قبول نمى‌كند و بركت نمى‌دهد.

لذا در حديثى از امام صادق ع مى‌خوانيم: شخصى خدمتش عرض كرد دو آيه در قرآن است كه هر چه من به سراغ آن مى‌روم آن را نمى‌يابم (و به محتواى آن نمى‌رسم).

امام فرمود كدام آيه است.

عرض كرد نخست اين سخن خداوند بزرگ است كه مى‌گويد: ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ‌:" مرا بخوانيد تا دعاى شما را مستجاب كنم" من خدا را مى‌خوانم‌

[١]" مجمع البيان" ذيل آيات مورد بحث.

[٢]" نور الثقلين" جلد ٤ صفحه ٣٤٠.