تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٥١ - معامله پر سود با پروردگار!

تلاوت مى‌كنند، و نماز را بر پا مى‌دارند، و از آنچه به آنها روزى داده‌ايم در پنهان و آشكار انفاق مى‌كنند، آنها اميد تجارتى دارند كه نابودى و فساد و كساد در آن نيست" (إِنَّ الَّذِينَ يَتْلُونَ كِتابَ اللَّهِ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ أَنْفَقُوا مِمَّا رَزَقْناهُمْ سِرًّا وَ عَلانِيَةً يَرْجُونَ تِجارَةً لَنْ تَبُورَ) [١] بديهى است كه" تلاوت" در اينجا به معنى قرائت سرسرى و خالى از تفكر و انديشه نيست، خواندنى است كه سرچشمه فكر باشد، فكرى كه سرچشمه عمل صالح گردد، عملى كه از يك سو انسان را به خدا پيوند دهد كه مظهر آن نماز است، و از سوى ديگر به خلق خدا ارتباط دهد كه مظهر آن انفاق است، انفاق از تمام آنچه خدا به انسان داده، از علمش، از مال و ثروت و نفوذش، از فكر نيرومندش از اخلاق و تجربياتش، و خلاصه از تمام مواهب خدا دادى.

اين انفاق گاهى مخفيانه صورت مى‌گيرد تا نشانه اخلاص كامل باشد (سرا).

و گاه آشكارا تا مشوق ديگران گردد و تعظيم شعائر شود (علانية).

آرى علمى كه چنين اثرى دارد مايه رجاء و اميدوارى است.

با توجه به آنچه در اين آيه و آيه پيشين آمده چنين نتيجه مى‌گيريم كه علماى راستين داراى اين صفاتند:

از نظر روحى قلبشان مملو از خشيت و ترس آميخته با عظمت خدا است.

از نظر گفتار زبانشان به تلاوت آيات خدا مشغول است.

از نظر عمل روحى و جسمى نماز مى‌خوانند و او را عبادت مى‌كنند.

از نظر عمل مالى از آنچه دارند در آشكار و پنهان انفاق مى‌نمايند.

و سرانجام از نظر هدف، افق فكرشان آن چنان بالا است كه دل از دنياى مادى زودگذر بر كنده، تنها به تجارت پر سود الهى مى‌نگرند كه دست فنا به‌

[١] توجه داشته باشيد كه" يرجون" خبر" ان" است.