تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٣ - تفسير اگر لطف او نبود جنبندهاى بر پشت زمين نبود!

پاسخ اين سؤال روشن است، زيرا اينگونه احكام نظر به توده انسانها و اكثريت قاطع آنها دارد، و پيامبران و امامان و صالحان كه در اقليتند مسلما از آن خارج مى‌باشند، خلاصه هر حكمى استثنايى دارد و آنها از اين حكم مستثنى هستند.

اين درست به آن مى‌ماند كه مى‌گوئيم اهل جهان غافلند، حريصند، و مغرورند، و منظور اكثريت آنها است، در آيه ٤١ سوره روم مى‌خوانيم:

ظَهَرَ الْفَسادُ فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ بِما كَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ لِيُذِيقَهُمْ بَعْضَ الَّذِي عَمِلُوا لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ‌:" فساد در خشكى و دريا به خاطر اعمال مردم آشكار شد، خدا مى‌خواهد بعضى از نتائج اعمال آنها را به آنها بچشاند، شايد باز گردند"! بديهى است فساد نتيجه اعمال همه مردم نيست، بلكه نظر به اكثريت است.

آيه ٣٢ همين سوره كه انسانها را به سه گروه" ظالم" و" ميانه‌رو" و" سابق بالخيرات" (نيكان و پاكان) تقسيم مى‌كند شاهد ديگرى بر اين معنى است.

بنا بر اين آيه فوق هيچگونه منافاتى با مساله عصمت انبياء ندارد.

ديگر اينكه: آيا تعبير به" دابة" (جنبنده) در آيه فوق شامل غير انسانها نيز مى‌شود، يعنى آنان هم به خاطر مجازات انسانها از ميان خواهند رفت؟! پاسخ اين سؤال با توجه به اين نكته كه فلسفه وجود جنبندگان ديگر بهره‌گيرى انسانها از آنان است و هنگامى كه نسل بشر بر چيده شود ضرورتى براى وجود آنها نيست، روشن است‌ [١]

[١]" دابه" از ماده" دبيب" به معنى آهسته راه رفتن و گامهاى كوتاه برداشتن است، ولى از نظر معنى لغوى معمولا هر جنبنده‌اى را شامل مى‌شود خواه سريع راه برود و يا آهسته، ولى گاهى" دواب" به خصوص حيوانات سوارى اطلاق مى‌گردد.