تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٥٥ - شان نزول

[سوره يس (٣٦): آيات ٧٧ تا ٧٩]

أَ وَ لَمْ يَرَ الْإِنْسانُ أَنَّا خَلَقْناهُ مِنْ نُطْفَةٍ فَإِذا هُوَ خَصِيمٌ مُبِينٌ (٧٧) وَ ضَرَبَ لَنا مَثَلاً وَ نَسِيَ خَلْقَهُ قالَ مَنْ يُحْيِ الْعِظامَ وَ هِيَ رَمِيمٌ (٧٨) قُلْ يُحْيِيهَا الَّذِي أَنْشَأَها أَوَّلَ مَرَّةٍ وَ هُوَ بِكُلِّ خَلْقٍ عَلِيمٌ (٧٩)

ترجمه:

٧٧- آيا انسان نديد (نمى‌داند) كه ما او را از نطفه‌اى بى‌ارزش آفريديم، و او (چنان صاحب قدرت و شعور و نطق شد كه) به مخاصمه آشكار برخاست! ٧٨- و براى ما مثالى زد و آفرينش خود را فراموش كرد، و گفت چه كسى اين استخوانها را زنده مى‌كند در حالى كه پوسيده است؟

٧٩- بگو: همان كسى آن را زنده مى‌كند كه نخستين بار آن را آفريد، و او به هر مخلوقى آگاه است!

شان نزول:

در غالب تفاسير نقل شده است كه" مردى از مشركان به نام" ابى بن خلف" يا" امية بن خلف" و يا" عاص بن وائل" قطعه استخوان پوسيده‌اى را پيدا كرد و گفت با اين دليل محكم به مخاصمه با محمد ص برمى‌خيزم، و سخن او را در باره‌