تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٠ - تفسير گفتار و كردار پاك و صالح به سوى خدا مىرود!

است، اشاره به اين است كه نه تنها يك حسرت بر آنها مى‌خورى بلكه حسرتها بر آنها دارى.

حسرت از دست دادن نعمت هدايت، حسرت ضايع كردن گوهر انسانيت، حسرت از دست دادن حس تشخيص تا آنجا كه زشت را زيبا مى‌بينند، و بالآخره حسرت گرفتار شدن در آتش قهر و غضب پروردگار! اما چرا حسرت نخور" براى اينكه خداوند از اعمال آنها آگاه است و آنچه را شايسته آنند به آنها همان مى‌دهد" (إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِما يَصْنَعُونَ‌).

از لحن آيه دلسوزى فوق العاده پيامبر اسلام ص نسبت به گمراهان و منحرفان كاملا هويداست و چنين است حال يك رهبر الهى راستين كه از عدم پذيرش مردم نسبت به حق و تسليم در برابر باطل و پشت پا زدن به تمام وسائل سعادت آن چنان رنج مى‌برد كه گويى مى‌خواهد قالب تهى كند.

*** در آيه بعد با توجه به بحثهايى كه قبلا پيرامون هدايت و ضلالت و ايمان و كفر گذشت به بيان كوتاه و روشنى پيرامون مبدء و معاد مى‌پردازد و اثبات" مبدء" را با اثبات" معاد" در يك دليل جالب قرين كرده، مى‌فرمايد:" خداوند همان كسى است كه بادها را فرستاد تا ابرهايى را به حركت در آورند" (وَ اللَّهُ الَّذِي أَرْسَلَ الرِّياحَ فَتُثِيرُ سَحاباً) [١]" سپس ما اين ابرها را به سوى سرزمين مرده و خشكى مى‌رانيم" (فَسُقْناهُ إِلى‌ بَلَدٍ مَيِّتٍ‌).

---

[١] درباره اينكه چرا فعل اول به صورت ماضى آمده (ارسل) و فعل دوم به صورت مضارع (فتثير)، يكى به صورت غائب است (ارسل) و ديگر به صورت متكلم است (فسقناه) مفسران وجوهى ذكر كرده‌اند ولى چون دقيق به نظر نرسيد از آن صرفنظر شد، ممكن است براى تفنن در بيان و تنوع در سخن بوده باشد.