تقدم کار بر اندیشه ، به یک معنای وسیع و ابتدائی‌اش ، قبل از مارکس‌ و قبل از هگل [ مطرح بوده است . ] اینها هم باز همه ریشه هگلی و ریشه‌ فویرباخی دارد ، یعنی از مارکس شروع نشده ، از دیگران است ، و بلکه حتی‌ ریشه آلمانی دارد ، یعنی اصلا این طرز تفکر یک طرز تفکر نژادی و آلمانی‌ است که حتی انسان را آنها تعریف کرده‌اند به حیوانی که کار می‌کند . اصل‌ قضیه یک ریشه قدیمی‌تری دارد که تقریبا از نهضت جدید اروپا ناشی می‌شود ، از عصر دکارت و بیکن ، یعنی از آن زمانی که به اصطلاح منطق قیاسی طرد شد و منطق تجربی را جانشین آن کردند تقریبا همین مساله مطرح است . یکی از مشخصات منطق قیاسی این است که فکر بالاستقلال می‌تواند به حقیقت برسد ، یعنی انسان با نیروی استدلال و با نیروی تفکر و مستقل از عمل و تجربه‌ می‌تواند به حقیقت یا به حقایق برسد . منطق تجربی آمد گفت که نه ، راه‌ رسیدن به حقیقت تجربه است(تجربه خودش کار است ، عمل است)یا گفت‌ استقرا است - که البته استقرا غیر از تجربه است ولی در این جهت با تجربه یکی است - یعنی یک‌یک افراد را بررسی کردن و آمار گرفتن . گفت‌ علم از عمل به دست می‌آید . پس در منطق قیاسی و استدلالی ، اندیشه استقلال‌ دارد از عمل و بلکه تقدم دارد بر عمل ، یعنی در آن طرز تفکر ، انسان‌ ابتدا نه از راه عمل ، از راه تفکر و اندیشه عالم می‌شود ، فیلسوف می‌شود ، بعد آنچه را که از راه تفکر به دست آورده است می‌خواهد به مرحله عمل‌ بیاورد و پیاده کند . فرض کنید درباره اندیشمندان قدیم مثل افلاطون این‌ جور می‌گویند که اینها - به قول خودشان - بر برج عاج می‌نشسته‌اند ، یعنی در خلوتهای خودشان ، در کاخها و قصرهای خودشان یا در مدرسه‌های خودشان(لازم‌ نیست جنبه اشرافی به قضیه بدهیم)می‌نشستند و فکر می‌کردند ، سروکارشان با ذهنیات خودشان بود ، ب‌٠عد طرحی هم برای جامعه تهیه می‌کردند ، آن وقت‌ می‌خواستند آن طرحشان در جامعه پیاده شود . نه ، این ارزشی ندارد ، چون‌ قائل به تقدم فکر بر عمل بوده‌اند . ولی از روزی که اندیشه را از عمل و تجربه و آمار و استقرا گرفتند ، عمل مولد و راهنمای اندیشه شد . از آن‌ روز موفقیتها بیشتر شد . پس